Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΤΕΛΕΙΟΥ ΓΟΝΕΑ.

Περί Ψυχολογίας

 ----------------------------------------------------------

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος 

Γιάννης Ξηντάρας * (paidi-efivos.gr)  

Τα καλά σενάρια έχουν σασπένς και αφήνουν το καλό για το τέλος. Σ'αυτό το σημείωμα θα πούμε την κατάληξη στην αρχή και το μυστήριο θα λυθεί μία και καλή : Δεν υπάρχει τέλειος γονιός!!! Αυτό ήταν... Τώρα που μάθαμε την αλήθεια μπορούμε να απενεχοποιηθούμε και να δράσουμε χωρίς προσχήματα. Μπορούμε να υψώσουμε τη φωνή μας, μπορούμε να πούμε “όχι”, μπορούμε ακόμα και να τα στεναχωρήσουμε... Μπορούμε να βγάλουμε το “κοστούμι” από την αποστείρωση, να βρούμε ρόλο στα μέτρα μας, να είμαστε επιτέλους ο εαυτός μας. Αυθεντικά!

Γιατί δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς, υπάρχουν αληθινοί γονείς. Οι αληθινοί γονείς κάνουν λάθη, έχουν ελαττώματα, έχουν αδυναμίες, δεν μπορούν να κάνουν τα πάντα, δεν μπορούν να τα προσφέρουν όλα, να τα προλαβαίνουν όλα... Οι αληθινοί γονείς έχουν αγωνίες, αγωνίζονται, άλλα πάντα δεν τα καταφέρνουν. Τι να κάνουμε, έτσι έχουν τα πράγματα... Αν αποδεχτούμε την φύση μας, το πεπερασμένο των δυνατοτήτων μας, ίσως αγαπήσουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας : Τον πραγματικό μας εαυτό, όχι τον ιδανικό! Κάπως έτσι οι μύθοι “απομυθοποιούνται”, όμως δεν πειράζει. Για την ακρίβεια θα μπορούσαμε να πούμε ότι έτσι, ίσως, να είναι καλύτερα. 

Πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα.

Τα παιδιά μας το ξέρουν (κι ας μην το ξέρουμε εμείς, ότι αυτά το ξέρουν!): Δεν χρειάζονται τους γονείς τους να είναι τέλειοι, θέλουν μόνο να τα αγαπάνε. Να είναι εκεί γι'αυτά, να τα νοιάζονται και να τα φροντίζουν. Κι αν κάποτε γίνουν κακομαθημένα, είναι μάλλον γιατί εμείς τα μάθαμε να είναι έτσι, γιατί εμείς, οι γονείς τους φοβηθήκαμε να τους πούμε όχι, μην τα στεναχωρήσουμε μην τους λείψει τίποτα... Τα παιδιά όμως, πάνω απ'όλα, χρειάζονται αγάπη και την φυσική μας παρουσία. Να τι χρειάζεται: Nα είμαστε παρόντες, όχι να είμαστε τέλειοι... Αρκεί να είμαστε εκεί όταν μας χρειάζονται, να τα πάρουμε αγκαλιά, να τους πούμε μια καλή κουβέντα, να μας νιώσουν δίπλα τους. Τι κι αν τους προσφέρουμε ένα τέλειο δώρο αν όλα τα παραπάνω απουσιάζουν...;

Η ζωή μας μπορεί να γίνει πιο απλή και πιο ωραία, αν αποδεχτούμε το πεπερασμένο των δυνατοτήτων μας. Η ζωή με τα παιδιά μας μπορεί και αξίζει να είναι πιο αυθόρμητη, πιο αθώα, πιο πηγαία, χωρίς να καταπνίγεται στα ''πρέπει'' και στα ''μη''. Οι γονείς δεν είναι ούτε τέλειοι, ούτε υπεράνθρωποι κι αυτό (μπορεί να) είναι υπέροχο μέσα στην απλότητά του!

~~~~~~

___________

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

«Εξαφανίστηκαν» 78.000 φορολογούμενοι μέσα σε ένα χρόνο

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Κατά 2,5 δισ. ευρώ μειώθηκαν μέσα σε ένα χρόνο τα εισοδήματα που δήλωσαν οι Έλληνες φορολογούμενοι στην Εφορία. Τα εισοδήματα που δηλώθηκαν για το 2016 ήταν 72,5 δισ. ευρώ έναντι 75,01 δισ. το 2015.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Καθημερινή», από την επεξεργασία των φετινών δηλώσεων εισοδήματος φαίνεται ότι η υπερφορολόγηση οδήγησε στην έκρηξη της φοροδιαφυγής αλλά και στη διακοπή δραστηριότητας από δεκάδες χιλιάδες ελεύθερους επαγγελματίες.

Ο φόβος των υψηλών ασφαλιστικών εισφορών, που αποδείχθηκε πραγματικός, ανάγκασε τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους αυτοαπα-σχολουμένους να αποκρύψουν εισοδήματα για να γλιτώσουν τόσο από την εφορία όσο και από τον ΕΦΚΑ.

Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι ο αριθμός των ελεύθερων επαγγελματιών μειώθηκε κατά περίπου 58.000 σε σχέση με το 2015, ενώ εξαφανίσθηκαν και 20.000 μισθωτοί και συνταξιούχοι.

Η μείωση του αφορολόγητου ορίου, η αύξηση των επιβαρύνσεων από τη νέα κλίμακα της εισφοράς αλληλεγγύης καθώς και των συντελεστών φορολόγησης των εισοδημάτων από ακίνητα οδήγησαν στο δραστικό περιορισμό των εισοδημάτων.

Ταυτόχρονα, ο νέος τρόπος υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών, ο οποίος ήταν γνωστός από το 2016, έδωσε και τη χαριστική βολή, και αυτό, καθώς μπλοκάκια και γενικότερα όσοι ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα, με στόχο να αποφύγουν τις υψηλές επιβαρύνσεις (και από το σκέλος της φορολογίας αλλά και των εισφορών), φαίνεται να εκτίναξε τη φοροδιαφυγή και κατ’ επέκταση την εισφοροδιαφυγή. Η εξέλιξη αυτή δεν επέτρεψε την περαιτέρω αύξηση των δημοσίων εσόδων από την εκκαθάριση των δηλώσεων τον περασμένο Ιούνιο, η οποία κινήθηκε στα περυσινά επίπεδα (3,41 δισ. ευρώ από 3,46 δισ. ευρώ), παρά τη μεγάλη αύξηση της φορολογίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων:

1. Σύνολο εισοδημάτων. Τα δηλωθέντα εισοδήματα του 2016 ανήλθαν σε 72,5 δισ. ευρώ από 75,01 δισ. ευρώ το 2015. Δηλαδή συρρικνώθηκαν κατά 2,5 δισ. ευρώ.

2. Μισθωτοί, συνταξιούχοι. Το συνολικό ποσό εισοδήματος που δήλωσαν το 2016 οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι ανήλθε σε 57,86 δισ. ευρώ, έναντι 58,75 δισ. ευρώ το 2015, δηλαδή μειώθηκε κατά 890 εκατ. ευρώ. Ποσό το οποίο αντανακλά μια πραγματική μείωση του εισοδήματος, καθώς προέρχεται από την κατ’ εξοχήν κατηγορία που δεν φοροδιαφεύγει.

3. Ελεύθεροι επαγγελματίες. Μειωμένο κατά 18,9% είναι το εισόδημα που εμφάνισε αυτή η κατηγορία. Ανέρχεται σε 3,78 δισ. ευρώ έναντι 4,67 δισ. ένα χρόνο νωρίτερα. Δηλαδή δήλωσαν περίπου 900 εκατ. ευρώ λιγότερα στην εφορία. Οι επαγγελματίες «προσάρμοσαν» τα εισοδήματά τους σε χαμηλότερα επίπεδα για να αποφύγουν φόρους και εισφορές, καθώς οι τελευταίες συνδέονται πλέον με το ύψος του εισοδήματός τους. Σημειώνεται ότι 57.764 ελεύθεροι επαγγελματίες είτε έκλεισαν τα βιβλία τους είτε αναζήτησαν εναλλακτικούς τρόπους πληρωμής είτε μετανάστευσαν στο εξωτερικό.

Το πρόβλημα είναι πως με τις φετινές δηλώσεις τους, οι ελεύθεροι επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι διαμόρφωσαν μια χαμηλή βάση εισοδήματος, που θα επηρεάσει τα έσοδα και τα δημοσιονομικά μεγέθη και των επόμενων ετών. Από το 2018, ο πήχης για το πρωτογενές πλεόνασμα ανεβαίνει στο 3,5% του ΑΕΠ. Το ΔΝΤ αμφισβητεί ότι αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί με τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί, χωρίς ωστόσο να ζητεί την κάλυψη του κενού. Πάντως για το 2019 έχει ζητήσει να εφαρμοστεί η προγραμματισμένη για το 2020 μείωση του αφορολόγητου ορίου, αλλά και να μετατεθούν για το 2023 τα αντίμετρα.

Οι ιδιοκτήτες εκμισθούμενων ακινήτων δήλωσαν συνολικά για το 2016 ποσό εισοδήματος 5,962 δισ. ευρώ προερχόμενο από ενοίκια, ενώ πέρυσι είχαν δηλώσει 6,083 δισ. ευρώ από την ίδια πηγή. Το εισόδημά τους μειώθηκε δηλαδή κατά 121 εκατ. ευρώ. Οι φόροι από το 2010 μέχρι και το 2015 αυξήθηκαν κατά άνω του 600% ενώ την ίδια στιγμή τα εισοδήματα μειώθηκαν κατά 32,8%.

___________

http://arouraios.gr/

Spiegel: «Working poor» οι νέοι εργαζόμενοι στην Ελλάδα

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Τον όρο του «working poor» αποδίδει το γερμανικό περιοδικό Spiegel στους νέους και νέες σπουδασμένους και με προσόντα, αλλά με αποδοχές που μόλις φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες διατροφής τους, αναφέροντας πως στην Ελλάδα έχει δημιουργηθεί μια νέα κατηγορία φτωχών εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα.

Nikos Libertas / SOOC

Το περιοδικό ρωτώντας ανθρώπους 24-30 ετών, που εργάζονται στην Ελλάδα, σημειώνει ότι «Η φιλελευθεροποίηση της αγοράς εργασίας επέφερε ακριβώς το αντίθετο από το σκοπούμενο».

H Στέλλα Αντωνίου, 24 ετών, μπαργούμαν με σπουδές στις γλώσσες και στη λογοτεχνία, ο Γιώργος Γεωργιάδης, 27 ετών, καθηγητής Αγγλικών, με 25 ώρες εργασίας την εβδομάδα, αλλά με αποδοχές 15 ωρών και ο Μάρκος Καρύδης, 30 χρονών, εργαζόμενος σε φαστφουντάδικο, με σπουδές στην Φυσική Αγωγή αποτέλεσαν τα κύρια πρόσωπα του δημοσιεύματος.

«Ο νομοθέτης μείωσε το κατώτατο όριο μισθού στα 586 ευρώ και παράλληλα επέτρεψε στους εργοδότες να πηγαίνουν και χαμηλότερα, όταν αυτός που ψάχνει εργασία είναι κάτω των 25. Πίσω από αυτό κρύβονταν η ελπίδα ότι έτσι θα καταπολεμούνταν η νεανική ανεργία που το 2016 άγγιξε το 47%. Παράλληλα προέκυψε μια γενιά εργαζομένων που έκαναν σχεδόν τα πάντα, γνωρίζοντας ότι εάν δεν το έκαναν αυτοί, θα το έκαναν άλλοι» επισημαίνει μεταξύ άλλων το Spiegel.

Το 1/3 των εργαζομένων βγάζουν ίσα – ίσα για τα προς το ζην

Όπως εκτιμά το γερμανικό περιοδικό, «το 1/3 των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κερδίζουν τόσο λίγα που μόλις τούς φτάνουν για να ζήσουν. Είναι πάνω από μισό εκατομμύριο. Για τη δουλειά τους παίρνουν κάτω από 376 ευρώ το μήνα ή 60% λιγότερα από το μέσο μισθό. Το 9% των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα λαμβάνει λιγότερα και από 200 ευρώ. Ο κίνδυνος, ακόμη και με σταθερή εργασία, να συγκαταλεχθεί κανείς στους φτωχούς στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλος, όσο πουθενά αλλού στην Ε.Ε.».

Μάλιστα το περιοδικό δεν παραλείπει να κάνει μια σύγκριση ανάμεσα στο Βερολίνο και την Αθήνα σε ό,τι αφορά στο κόστος ζωής αναφέροντας πως «στο Βερολίνο οι τιμές για προϊόντα καθημερινής κατανάλωσης είναι μόλις 14,5% υψηλότερες απ' ότι στην Αθήνα, παρά το ότι στη γερμανική πρωτεύουσα η αγοραστική δύναμη είναι 117% υψηλότερη».Το περιοδικό ρωτώντας ανθρώπους 24-30 ετών, που εργάζονται στην Ελλάδα, σημειώνει ότι «Η φιλελευθεροποίηση της αγοράς εργασίας επέφερε ακριβώς το αντίθετο από το σκοπούμενο».

H Στέλλα Αντωνίου, 24 ετών, μπαργούμαν με σπουδές στις γλώσσες και στη λογοτεχνία, ο Γιώργος Γεωργιάδης, 27 ετών, καθηγητής Αγγλικών, με 25 ώρες εργασίας την εβδομάδα, αλλά με αποδοχές 15 ωρών και ο Μάρκος Καρύδης, 30 χρονών, εργαζόμενος σε φαστφουντάδικο, με σπουδές στην Φυσική Αγωγή αποτέλεσαν τα κύρια πρόσωπα του δημοσιεύματος.

«Ο νομοθέτης μείωσε το κατώτατο όριο μισθού στα 586 ευρώ και παράλληλα επέτρεψε στους εργοδότες να πηγαίνουν και χαμηλότερα, όταν αυτός που ψάχνει εργασία είναι κάτω των 25. Πίσω από αυτό κρύβονταν η ελπίδα ότι έτσι θα καταπολεμούνταν η νεανική ανεργία που το 2016 άγγιξε το 47%. Παράλληλα προέκυψε μια γενιά εργαζομένων που έκαναν σχεδόν τα πάντα, γνωρίζοντας ότι εάν δεν το έκαναν αυτοί, θα το έκαναν άλλοι» επισημαίνει μεταξύ άλλων το Spiegel.

Το 1/3 των εργαζομένων βγάζουν ίσα – ίσα για τα προς το ζην

Όπως εκτιμά το γερμανικό περιοδικό, «το 1/3 των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κερδίζουν τόσο λίγα που μόλις τούς φτάνουν για να ζήσουν. Είναι πάνω από μισό εκατομμύριο. Για τη δουλειά τους παίρνουν κάτω από 376 ευρώ το μήνα ή 60% λιγότερα από το μέσο μισθό. Το 9% των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα λαμβάνει λιγότερα και από 200 ευρώ. Ο κίνδυνος, ακόμη και με σταθερή εργασία, να συγκαταλεχθεί κανείς στους φτωχούς στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλος, όσο πουθενά αλλού στην Ε.Ε.».

Μάλιστα το περιοδικό δεν παραλείπει να κάνει μια σύγκριση ανάμεσα στο Βερολίνο και την Αθήνα σε ό,τι αφορά στο κόστος ζωής αναφέροντας πως «στο Βερολίνο οι τιμές για προϊόντα καθημερινής κατανάλωσης είναι μόλις 14,5% υψηλότερες απ' ότι στην Αθήνα, παρά το ότι στη γερμανική πρωτεύουσα η αγοραστική δύναμη είναι 117% υψηλότερη».

____________

https://www.thepressproject.gr/article/119196/Spiegel-Working-poor-oi-neoi-ergazomenoi-stin-Ellada

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας, Ιστορίας Κινηματογράφου και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ στο Σχολείο του Σινεμά. Ανοιχτό Μάθημα -Παρουσίαση Κυριακή 22.10.2017 στιςς 17.00

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας, Ιστορίας Κινηματογράφου και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ στο Σχολείο του Σινεμά. Ανοιχτό Μάθημα -Παρουσίαση Κυριακή 22.10.2017 στιςς 17.00

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου σε 10 Μαθήματα

Α’ ΚΥΚΛΟΣ (για συμμετέχοντες που δεν έχουν παρακολουθήσει ξανά σεμινάριο σκηνοθεσίας αλλά και για όποιον άλλον επιθυμεί να συστηματοποιήσει τις γνώσεις του στη σκηνοθεσία κινηματογράφου)- 10 συναντήσεις.

Σεμινάριο Θεωρίας και Πρακτικής Κινηματογράφου περιλαμβάνει τη δημιουργία τρίλεπτης ταινίας βασισμένη σε σενάριο του συντονιστή του σεμιναρίου Γιάννη Καραμπίτσου. Στις 10 τετράωρες συναντήσεις θα διδαχτούν στους συμμετέχοντες οι απαραίτητες,  βασικές γνώσεις για τη σκηνοθεσία του κινηματογράφου, μέσα από τις εισηγήσεις του συντονιστή του σεμιναρίου, την προβολή αποσπασμάτων από αντιπροσωπευτικές ταινίες σημαντικών σκηνοθετών και ρευμάτων,  2-3 ολόκληρων ταινιών, την παροχή ηλεκτρονικών σημειώσεων και πρόσβαση σε δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη.

Στα μαθήματα θα περιληφθεί μάστερκλας διεύθυνσης φωτογραφίας. Τα γυρίσματα θα επιβλέπονται και καθοδηγούνται εκτός από τον συντονιστή του σεμιναρίου και  από διευθυντή φωτογραφίας.

Έμφαση θα δοθεί στην κινηματογραφική υποκριτική όπου όλοι οι συμμετέχοντες θα συμμετέχουν σε ασκήσεις με κάμερα στο ρόλο του σκηνοθέτη αλλά και του ηθοποιού (Υποκριτική μπροστά και πίσω από την κάμερα).  Βασικές γνώσεις θα παρασχεθούν για την Θεωρία και την Πρακτική του Μοντάζ.

Το κόστος είναι 130€ με έκπτωση σε φοιτητές, ΑμεΑ, άνεργους , παλιότερους μαθητές, ζευγάρια, συγγενείς, γκρουπ, εκπαιδευτικούς, μέλη θεατρικών και πολιτιστικών ομάδων.

Στους συμμετέχοντες παρέχεται βεβαίωση παρακολούθησης του “Σχολείου του Σινεμά”.

Για όσους το επιθυμούν και ανταποκριθούν ικανοποιητικά στις απαιτήσεις του Α' κύκλου θα υπάρξει Β'  κύκλος. Ανοιχτό Μάθημα- Παρουσίαση   22.10.2017 17.00 και 4.11.2017 στις 17.00 στο Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια).

~~~~~~~~~

Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2017 σε 8 Μαθήματα από  4  Νοεμβρίου 2017 κάθε Σάββατο στις 16.00

8 Μαθήματα για την Ιστορία Κινηματογράφου που καλύπτουν τις απαιτήσεις τόσο όσων παρακολουθούν για πρώτη φορά ένα τέτοιο σεμινάριο και θέλουν να έρθουν σε επαφή με τα βασικά κινηματογραφικά ρεύματα και τους σημαντικούς δημιουργούς του κινηματογράφου αλλά και όσων έχουν παρακολουθήσει ξανά μαθήματα ιστορίας κινηματογράφου.

Σε 8 τρίωρες συναντήσεις κάθε Σάββατο στις 16.00 στην Τσαμαδού 26-28 , Εξάρχεια θα επιδιώξουμε να προσεγγίσουμε τα εξής θέματα μέσα από την προβολή επιλεγμένων αποσπασμάτων από αντιπροσωπευτικές ταινίες κινηματογραφικών ρευμάτων και σημαντικών δημιουργών και τις προκλητικές εισηγήσεις του συντονιστή του Σεμιναρίου σκηνοθέτη, μοντέρ και κριτικού κινηματογράφου Γιάννη Καραμπίτσου:

1. Πιονέροι του Κινηματογράφου, Έμφαση στη Σχολή του Μπράιτον, Γκρίφιθ, Ρεύματα-Δημιουργοί Δεκαετίας του 20 (Ιμπρεσιονισμός, Εξπρεσιονισμός, Ντανταϊσμός, Σουρεαλισμός, Ρώσικη Πρωτοπορία, Μπουρλέσκ- Κωμωδία)- Σημαντικοί Δημιουργοί Περιόδου

2. Κωμωδίες Σκρούμπολ, Μιούζικαλ , Γουέστερν, Ποιητικός Ρεαλισμός, Αστυνομική Ταινία- Φιλμ Νουάρ,  Νεορεαλισμός, Free Cinema, Νουβέλ Βαγκ, Cinema Novo, κωμωδίες Ealing Studios- Σημαντικοί Δημιουργοί Περιόδου

3. Κινηματογράφος Πρώην Σοσιαλιστικών Χωρών, Νέος Γερμανικός Κινηματογράφος, Ιταλικός Κινηματογράφος, Ασιατικός-Κινέζικος-Ιαπωνικός Κινηματογράφος, Ινδικός Κινηματογράφος,  Γαλλικός, Αγγλικός Κινηματογράφος, Πολιτικός Κινηματογράφος δεκαετίας 60 και 70, Αυστραλιανός Κινηματτογράφος, Underground και αμερικάνικος ανεξάρτητος κινηματογράφος, Αφρικανικός Κινηματογράφος, Σκανδιναβικός, Βαλκανικός Κινηματογράφος-Σημαντικοί Δημιουργοί Περιόδου

4. Ελληνικός Κινηματογράφος

5. Ιστορία του Ντοκιμαντέρ

6. Ιστορία του Animation

7. Από το Βιβλίο στην Κινηματογραφική Ταινία (Λογοτεχνία και Κινηματογράφος, Θέατρο και Κινηματογράφος)

8. Χίτσκοκ, Γούντι Άλεν, Πίτερ Γουήρ, Ρόμπερτ Όλτμαν, Λαρς Φον Τρίερ, Φρανκ Κάπρα-Κόπολα, Μπλέηντ Ράνερ το παλιό, το νέο, το βιβλίο-Επιστημονική Φαντασία και Κινηματογράφος.

Κόστος 80€ με έκπτωση σε ανέργους , ΑΜΕΑ, φοιτητές, παλιότερους μαθητές, ζευγάρια-γκρουπ. Παρακολούθηση κάθε μαθήματος 10€.

Ανοιχτό Μάθημα-Παρουσίαση: 22.10.2017 στις 17.00

Στους συμμετέχοντες παρέχεται βεβαίωση παρακολούθησης του “Σχολείου του Σινεμά”.

Πληροφορίες-δηλώσεις ενδιαφέροντος- Εγγραφές στο e-mail schoolofcinemagr@gmail.com και στα τηλέφωνα 2130 159 816 και 6944143564.

Σεμινάριο δημιουργίας ντοκιμαντέρ στο «Σχολείο του Σινεμά» σε 12 μαθήματα

Το Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ που διοργανώνει το Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια, Αθήνα) θα ξεκινήσει την τρίτη εβδομάδα Νοεμβρίου του 2017 θα πραγματοποιείται μια φορά την εβδομάδα , η κάθε συνάντηση θα έχει διάρκεια 3 ώρες.

Το σεμινάριο περιλαμβάνει ένα θεωρητικό και ένα πρακτικό κομμάτι. Οι συμμετέχοντες θα αποκτήσουν βασικές γνώσεις για την ιστορία, την αισθητική, τα είδη, τους κώδικες, τις τεχνικές και τις μεθόδους του “δημιουργικού ντοκιμαντέρ” (κινηματογραφικής αισθητικής ντοκιμαντέρ). Και παράλληλα θα προχωρήσουν στη δημιουργία μιας ταινίας ντοκιμαντέρ μικρού μήκους διάρκειας έως 10 λεπτά.

Τα στάδια της δουλειάς στο πρακτικό κομμάτι, από το άλφα ως το ωμέγα, αφορούν την εύρεση του θέματος, την σύλληψη της ιδέας, την πραγματοποίηση της έρευνας, τη συγγραφή του σεναρίου, την προετοιμασία της παραγωγής, την υλοποίηση του γυρίσματος, την διεργασία του μοντάζ. Όλα μαζί αφορούν την δημιουργία μιας ταινίας ντοκιμαντέρ που παρέχει στους συμμετέχοντες τη δυνατότητα ανάγνωσης και κατανόησης της πραγματικότητας σε βάθος αλλά και παρέμβασης σε αυτήν και αλλαγής της.

Για τη συμμετοχή στο σεμινάριο δεν απαιτείται προηγούμενη εμπειρία στον κινηματογράφο. Στο θεωρητικό κομμάτι μέσα από την προβολή αποσπασμάτων αντιπροσωπευτικών ταινιών ντοκιμαντέρ οι συμμετέχοντες θα έρθουν σε επαφή με την Ιστορία του Ντοκιμαντέρ αλλά και με τον τρόπο δουλειάς επιλεγμένων σημαντικών δημιουργών ντοκιμαντέρ, ελλήνων και ξένων. Επίσης θα γνωρίσουν τις πιο σημαντικές Σχολές Ντοκιμαντέρ και τις Μεθόδους που χρησιμοποιούν. Σε τακτά χρονικά διαστήματα (2 φορές το μήνα), θα προβάλλεται μια ταινία ντοκιμαντέρ και θα ακολουθεί συζήτηση, όχι κατά τη διάρκεια των μαθημάτων αλλά έξτρα.

Στους συμμετέχοντες παρέχονται ηλεκτρονικές σημειώσεις, δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας αφού το σεμινάριο μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά με περιορισμένο αριθμό συμμετεχόντων.

Στους συμμετέχοντες παρέχεται βεβαίωση παρακολούθησης του “Σχολείου του Σινεμά”.

Παρουσίαση Σεμιναρίου-Ανοιχτό Μάθημα

Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017 στις 17.00 και άλλο ένα σε μέρα και ώρα που θα ανακοινωθεί σύντομα στο σαββατοκύριακο 11-12 Νοεμβρίου 2017.

Τοποθεσία: Σχολείο του Σινεμά, Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια, Αθήνα

Κόστος: 130 € (έκπτωση σε φοιτητές, άνεργους, ΑμεΑ, ζευγάρια, γκρουπ, μέλη πολιτιστικών ομάδων  και παλιότερους μαθητές)

Πληροφορίες – εγγραφές: Τηλ.: 2130159816, 6944143564 και στο e-mail: schoolofcinemagr@gmail.com

Δεν ξεχνάμε τους αγωνιστές του λαού μας

Βάσω Δροσοπούλου
ΧΑΝΙΑ

Δεν ξεχνάμε τους αγωνιστές του λαού μας.

"Υποχρεωθήκαμε να παλέψουμε κάτω από απαράδεκτα άνισους όρους. Αλλά παρ' όλα αυτά αποδείχτηκε ότι το ΚΚΕ είναι κόμμα πατριωτικό με τίτλους εθνικούς, που κανένα άλλο κόμμα δεν έχει να παρουσιάσει. Γιατί στο βωμό της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της Ελλάδος έχει προσφέρει φοβερές εκατόμβες».

Νίκος Μπελογιάννης

Στις 19 Οκτωβρίου του 1951, στις 5 το απόγευμα, στο Εκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών που συνεδρίαζε στη μεγάλη αίθουσα του Εφετείου, στην οδό Σανταρόζα, άρχισε η πρώτη δίκη του Ν. Μπελογιάννη για παραβίαση του Α.Ν. 509/1947. 

Συγκατηγορούμενοί του, με την ίδια κατηγορία, ήταν 92 ακόμη σύντροφοί του κι ανάμεσά τους η Ελλη Ιωαννίδου, ο δημοσιογράφος Στάθης Δρομάζος, ο Στ. Γραμμένος, ο Ν. Σολωμός κ.ά.".

Η καλλιέργεια μαργαριταριών από Έλληνες στην Αυστραλία

Από τα τέλη του 19ου αιώνα στο σήμερα

Καλύμνιοι λένε το τελευταίο αντίο σε δύτη τους στο νεκροταφείο του Μπρουμ. 

Ο άτυχος δύτης πνίγηκε αλιεύοντας μαργαριτάρια

15 October 2017

ΑΠΟΔΟΣΗ: ΘΑΝΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Το 1888, η τότε νεόδμητη πόλη του Μπρουμ, ήταν γεμάτη από Ιάπωνες, Μαλαισιανούς, Φιλιππινέζους, Ινδονήσιους και Κινέζους μετανάστες, οι οποίοι ξεπερνούσαν σε πληθυσμό τους Αβορίγινες και τους Ευρωπαίους κατοίκους. Ο λόγος ήταν τα πολύτιμα μαργαριτάρια στο εσωτερικών των γιγαντιαίων στρειδιών Pinctada Maxima, τα οποία βρίσκονταν διάσπαρτα μέσα στον ωκεανό. Το Μπρουμ γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη μέχρι και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αποκτώντας τη φήμη ενός μέρους που μπορούσε κανείς να βγάλει μια μικρή περιουσία.

Ανάμεσα στους Ασιάτες που εργάζονταν εκεί ήταν και ένας Έλληνας, ο Αθανάσιος Αυγούστης, που έψαχνε για μια καλύτερη ζωή μακριά από την πατρίδα του, το Καστελόριζο. Ο Αθανάσιος, που άλλαξε το όνομά του σε Arthur στην Αυστραλία, ήταν ένας από τους πρώτους Έλληνες που εργάστηκε στον κλάδο των μαργαριταριών, σύμφωνα με τον Leonard Janiszewski, ιστορικό και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Μακουάρι. Μάλιστα, πολλοί από τους Έλληνες που ήρθαν στην Αυστραλία πριν από τη δεκαετία του 1940, προέρχονταν από το Καστελόριζο, σχηματίζοντας μια μικρή αλλά ενεργή κοινότητα. Ενδεικτικό είναι ότι στα τέλη του 19ου αιώνα, υπήρχαν περίπου 60 Έλληνες που εργάζονταν στο Μπρουμ, είτε ως δύτες είτε επισκευάζοντας σκάφη.

Ο Μεγάλος Πόλεμος ουσιαστικά εκμηδένισε τη ζήτηση μαργαριταριών από την Ευρώπη, με αποτέλεσμα η βιομηχανία να υποστεί μεγάλο πλήγμα. Παρ' όλα αυτά, το 1919, ένας Έλληνας έμπορος που έφτασε στο βoρειοδυτικό τμήμα της Αυστραλίας, επένδυσε σε ένα σκάφος που έμελλε να ξεκινήσει τη μεγαλύτερη δυναστεία μαργαριταριών στην ιστορία της χώρας.

Ο Θεοδόσης Πασπάλης εγκαταστάθηκε στην πόλη Πίλμπαρα του Port Hedland, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί εμπορικά τα μαργαριτάρια. Μπορεί ο ίδιος να έζησε μόλις πέντε χρόνια αφότου έφτασε στην Αυστραλία, τα τρία παιδιά του, όμως, Μαρία, Μιχάλης και Νικόλας, συνέχισαν να χτίζουν το όνειρό του.

Η Μαρία παντρεύτηκε στο Fremantle, όμως όταν ο σύζυγός της, Χριστόφορος Ντάκας, έχασε τη ζωή του από ηλεκτροπληξία σε κάποιο ατύχημα, αποφάσισε να μετακομίσει στο Μπρουμ, όπου και έγινε μια από τις πρώτες και ελάχιστες γυναίκες της Δυτικής Αυστραλίας, που ασχολήθηκαν με τη βιομηχανία μαργαριταριών. Εκεί έφτιαξε το δικό της στόλο από πέντε σκάφη, ανάμεσα στα οποία και το Kestrel Mannina που κατασκεύασε ο γιος της, Μανώλης, στην παραλία του Μπρουμ. Η Μαρία Ντάκα ξεχώρισε επαγγελματικά σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο παρά τις αντιλήψεις που επικρατούσαν εκείνη την εποχή. Σύμφωνα με τον ιστορικό Leonard Janiszewski, είχε την ικανότητα να επιβάλλεται στα πληρώματα των σκαφών της με τα οποία ερχόταν πολύ συχνά σε σύγκρουση, αποκτώντας τη φήμη μιας ιδιαίτερα σκληρής γυναίκας.

Το πέρας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έφερε τον αποκλεισμό των δυτών ιαπωνικής καταγωγής από την Αυστραλία. Αυτό το γεγονός συνέπεσε με την εμφάνιση συνθετικών σφουγγαριών στην Ευρώπη που οδήγησε στην ανεργία αρκετούς Καλύμνιους σφουγγαράδες. Έτσι, αρκετοί δύτες από την Κάλυμνο μετανάστευσαν στο Μπρουμ και το Ντάργουιν, ελπίζοντας να αξιοποιήσουν τις ικανότητές τους στην αλιεία μαργαριταριών. Όμως οι Έλληνες δύτες δεν ήταν συνηθισμένοι στις μεγάλες και ιδιαίτερα επικίνδυνες παλίρροιες του Βορά. Ένα σοβαρό ατύχημα ήταν ο θάνατος του Χρήστου Κοντογιάννη που έχασε τη ζωή του από ασφυξία όταν το καλώδιο από το οποίο έπαιρνε αέρα, μπλέχτηκε στην προπέλα του πλοίου μέσα στα θολά νερά του Μπρουμ. Η κηδεία του, στην οποία βρέθηκε και η Μαρία Ντάκα, έγινε με ελληνικό άρωμα και μοιρολόγια, παρ' ότι ο άτυχος σφουγγαράς βρισκόταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα του.

Μια ιστορία που απασχόλησε στον Τύπο της εποχής όχι μόνο σε τοπικό, αλλά και σε εθνικό επίπεδο, είχε να κάνει με την κλοπή ενός πολύτιμου μαργαριταριού στο Kestrel Mannina, από δύο μέλη του πληρώματος. Μετά την πώληση του μαργαριταριού στο Λονδίνο, η Interpol ακολούθησε τα ίχνη του μέχρι και το Μπρουμ της Αυστραλίας, με τους δράστες να καταλήγουν στη φυλακή. Η Μαρία Ντάκα, όμως, δεν πήρε απλά το μαργαριτάρι της πίσω, αλλά βρήκε και τον έρωτα στα μάτια ενός αστυνομικού της Interpol τον οποίο και παντρεύτηκε.

Προς το τέλος της δεκαετίας του 1950, η ευρεία διάδοση του πλαστικού προκάλεσε μεγάλες απώλειες στη βιομηχανία των μαργαριταριών, αναγκάζοντας τη Μαρία Ντάκα να πουλήσει το στόλο της. Παρ' όλα αυτά, ο νεότερος αδελφός της, Νικόλας Πασπάλης, δεν το έβαλε κάτω και κατάφερε να διατηρήσει τη βιωσιμότητα της επιχείρησής του μέσω της καλλιέργειας μαργαριταριών με τεχνικές που εισήγαγε από την Ιαπωνία.

Εκείνη την εποχή, η συνεργασία με τους έμπειρους Ιάπωνες τεχνίτες που είχαν το μονοπώλιο στις καλλιέργειες μανιταριών θεωρείτο αναγκαία. Όμως, ένας ακόμη Ελληνοαυστραλός, ο Denis George, ανακάλυψε σε Βιβλιοθήκη του Σίδνεϊ την ξεχασμένη μελέτη του υδροβιολόγου William Saville-Kent, ο οποίος είχε εξελίξει τεχνικές καλλιέργειας μαργαριταριών στη Δυτική Αυστραλία από τη δεκαετία του 1890. Ο Denis George αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του στην εξέλιξη αυτών των τεχνικών, προσπαθώντας να εδραιώσει μια βιομηχανία πλήρως αυστραλιανής καλλιέργειας μαργαριταριών. Ο πρώτος που έκανε πράξη αυτές τις τεχνικές, εκπαιδεύοντας τους εργάτες του, ήταν ο επίσης Ελληνοαυστραλός Michael Kailis, τη δεκαετία του 1970 στο Μπρουμ.

Σήμερα, τα παιδιά του Νικόλα Πασπάλη κατέχουν το 60% της καλλιέργειας μαργαριταριών στην Αυστραλία, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση που ξεκίνησε ο παππούς τους Θεοδόσης Πασπάλης και η θεία τους Μαρία Ντάκα, διατηρώντας ένα ελληνικό όνομα στην πρώτη γραμμή της βιομηχανίας μαργαριταριών της Αυστραλίας.

*Το αρχικό άρθρο δημοσιεύεται εδώ:

 http://www.abc.net.au/news/2015-05-25/australian-pearling-greek-history/...

**Περισσότερες πληροφορίες για την οικογένεια Paspaley:

http://www.protothema.gr/greece/article/248294/o-ellhnas-basilias-ton-ma...

http://www.sbs.com.au/yourlanguage/greek/el/article/2017/05/30/greeks-and-indigenous-australians-working-together-pearl-industry?language=el

____________

http://neoskosmos.com/news/el/node/63064

12 ΟΚΤΩΒΡΗ: Η (ανολοκλήρωτη) Απελευθέρωση...

Δημήτρης Κ. Τζανακάκης

ΡΕΘΥΜΝΟ

  12 ΟΚΤΩΒΡΗ: Η (ανολοκλήρωτη) Απελευθέρωση...  

 Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος // Στον "Ημεροδρόμο"

«Ώρα έντεκα π.μ. – Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΑΣ – Οι Γερμανοί εκκενώνουν οριστικά την πρωτεύουσα – Ο γερμανός διοικητής και όλο το στρατηγείο του Λυκαβηττού ανεχώρησαν – Η Αθήνα κηρύχτηκε ανοχύρωτη.

Πριν φύγουν και οι τελευταίοι Ούννοι ο λαός ξεχύθηκε με σημαίες και ζητωκραυγές στους δρόμους. Απ’ το Πανεπιστήμιο, απ’ τις Τράπεζες, απ’ όλα τα κέντρα οι τηλεβόες του ΕΛΑΣ σαλπίζουν το χαρμόσυνο μήνυμα. Οι συνοικίες σε παραλήρημα ενθουσιασμού ετοιμάζονται για το μεγάλο γιορτασμό. Στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη αντιπροσωπείες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κατέθεσαν στεφάνι. Έξαλλος από τον ενθουσιασμό ο συγκεντρωμένος κατά χιλιάδες λαός ζητωκραύγαζε. Δακρύζοντας οι πολίτες αγκάλιαζε ο ένας τον άλλο (…). Η γερμανική σημαία κατέβηκε απ’ την Ακρόπολη και τα τελευταία γερμανικά τμήματα έφυγαν το πρωί απ’ την Αθήνα» (Ριζοσπάστης, 12/10/1944).

Ήταν ημέρα Πέμπτη και τότε, πριν από 73 χρόνια, όταν το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ απελευθέρωναν την Αθήνα από την μπότα του ναζί κατακτητή.

Ηταν μια συγκλονιστική μέρα.

Την επομένη της λαοπλημμύρας στην πρωτεύουσα το κλίμα της γιορτής της Απελευθέρωσης μεταφέρεται από τον Τύπο σε όλη την Ελλάδα. Υπό τον τίτλο «ΛΕΥΤΕΡΙΑ! ΛΕΥΤΕΡΙΑ! Η ΑΘΗΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ», ο «Ριζοσπάστης» γράφει:

«Χάθηκε το βρωμερό κουρέλι του φασισμού απ’ την Ακρόπολη. Τούτο το σύνθημα περίμενε η Αθήνα. Η μπαρουτοκαπνισμένη Αθήνα, που γνώρισε την πείνα και το βόλι του κατακτητή, το στιλέτο του προδότη, η αδάμαστη Αθήνα, που τρία χρόνια πάλεψε, ξεχύθηκε ζωντανή ανθρωποθάλασσα να διαλαλήσει τη Νίκη, να γιορτάσει τη Λευτεριά της. Πέντε λεφτά φτάσανε για να κολυμπήσει όλη η πόλη στο γαλάζιο. Για ν’ ανέβουν οι ΕΠΟΝίτες στα καμπαναριά και ν’ αντηχήσουν χαρούμενα οι καμπάνες. Διαδηλώσεις, που πρώτη φορά βλέπει η Αθήνα, ξεχύνονται από παντού. Από το Σύνταγμα ως την Ομόνοια ένα ρεύμα είναι ο κόσμος. Γελούν, δακρύζουν, αγκαλιάζονται. Λευ-τε-ρω-θή-κα-με ! Νι-κή-σα-με !

Και πάνω απ’ όλα, μια φωνή που αγκαλιάζει όλη την Αθήνα, που κλείνει όλους τους σκληρούς τρίχρονους αγώνες, όλη την πίστη στη λευτεριά, όλη τη χαρά της Νίκης:

Ε-Α-Μ ! Ε-Α-Μ ! (…). Ανεβασμένοι στ’ αυτοκίνητα, ρίχνουν οι ΕΑΜίτες τα συνθήματα, που τ’ αρπάζει με μια φωνή ο κόσμος και τα κάνει βουή και σάλπισμα για να φτάσουν απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας. Κανένα άσυλο στους προδότες! Λευτεριά – Λαοκρατία!(…) ΕΛΑΣίτες περνούν σ’ αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Ακράτητος ο κόσμος τους κυκλώνει: Ζήτω ο Λαϊκός Στρατός! Ζήτω ο Στρατός της Λευτεριάς μας! Το δίκοχο του ΕΛΑΣίτη, όπου εμφανιστεί, ξεσηκώνει θύελλα ενθουσιασμού. (…) το πένθιμο εμβατήριο αντηχεί από χιλιάδες στόματα που υπόσχονται πίστη στον αγώνα, το τελικό τσάκισμα του Φασισμού και τη Λαοκρατία (…)».

Ανάμεσα στα εκατομμύρια των πατριωτών που ξεχύθηκαν στους δρόμους και ζητωκραύγαζαν το θάνατο του αγκυλωτού του φασισμού, κάποιοι ισχυρίζονται ότι «ήταν και αυτοί εκεί». Είναι οι ίδιοι που προσπαθούν να κρύψουν την απουσία των προγόνων τους και τη δική τους πίσω από την «αθώα» φρασούλα: «Τότε όλοι οι Έλληνες ήταν μαζί»…. Όμως:

1) Άλλο πράγμα ο ελληνικός λαός που πολεμούσε τους Γερμανούς στις πόλεις και στα βουνά, κι άλλο πράγμα εκείνοι που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους – μαζί με το χρυσό της χώρας – και τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου.

2) Άλλο πράγμα ο ελληνικός λαός που μαχόταν το ναζισμό διεκδικώντας για αντίτιμο μια Ελλάδα της λευτεριάς, της δημοκρατίας και της λαϊκής αναδημιουργίας, κι άλλο πράγμα εκείνοι που το 1944 έσπευδαν να συνταχθούν με τη «εξόριστη» βασιλική κυβέρνηση στην Αίγυπτο. Ήταν, μάλιστα, τόσο «διαθέσιμοι» στην υπηρεσία των Ανακτόρων, που για το λόγο αυτό «βραβεύονταν» με την ανάθεση ρόλου πρωθυπουργού της «κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας».

3) Άλλο πράγμα το ΕΑΜ κι άλλο εκείνοι που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ, οι δοσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες και οι γερμανοντυμένοι. Στους οποίους, αν και προδότες, οι του Καΐρου και του Λονδίνου, όταν επέστρεψαν, στο πλαίσιο της «εθνικής τους ενότητας», επιδαψίλευσαν τιμές και αξιώματα…

4) Άλλο πράγμα αυτοί που πολεμούσαν και τραγουδούσαν «το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ τη πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά» κι άλλο πράγμα οι «παπατζήδες»που (στις 2-5-1944) σε ομιλία τους στην Αλεξάνδρεια, παρουσία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκαναν λόγο για τη «βρωμιά του ΕΑΜ»!

5) Άλλο πράγμα αυτοί που πολέμησαν τον Χίτλερ και με τα ίδια όπλα πολέμησαν τον Τσόρτσιλ και τον Βαν Φλιτ, κι άλλο εκείνοι που για να καταπνιγεί κάθε εγχείρημα λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο τηλεγραφούσαν στον Τσόρτσιλ τα εξής:«Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικείμενους κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν» (Γεώργιος Παπανδρέου, 22/9/1944, τηλεγράφημα προς τον Τσόρτσιλ).

6) Άλλο πράγμα αυτοί που έδωσαν την ψυχή, την καρδιά και το αίμα τους για τη λευτεριά της Ελλάδας και για τη σωτηρία του λαού, κι άλλο οι μαυραγορίτες, τα κόμματά τους και οι εφημερίδες που έφταναν να δίνουν ακόμα και το παράγγελμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων (!), αυτοί που κράδαιναν ενάντια στο μεγαλειώδες κίνημα της Αντίστασης τη «νομιμότητα» του κατακτητή και των ντόπιων οργάνων του και έγραφαν: «Καλώς συνετάγη ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Ελληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των Γερμανών» («Καθημερινή», 1/6/1941).

7) Άλλο πράγμα οι εκτελεσμένοι στον τοίχο της Καισαριανής κι άλλο πράγμα οι «Τσολάκογλου» και οι «Ραλληδες». Άλλο πράγμα ο Έκτωρ Τσιρονίκος, ο δοσίλογος και συνεργάτης των Γερμανών επί Κατοχής. Ο αντιπρόεδρος στη γερμανοδιορισμένη «κυβέρνηση» του Ιωάννη Ράλλη, της κυβέρνησης δηλαδή των γερμανοτσολιάδων που ίδρυσε τα «Τάγματα Ασφαλείας». Κάτι τέτοιοι σαν τον Τσιρονίκο, με τέτοια «πατριωτική» προϋπηρεσία, είναι που απαρτίζουν τους «ήρωες» της Χρυσής Αυγής. Έτσι, στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής, στη δεύτερη σελίδα, μέσα σε ειδικό πλαίσιο ώστε να τονίζεται ευδιάκριτα ο ναζισμός τους, δημοσιεύτηκε κείμενο (τεύχος Δεκέμβρη 1983) υπό τον τίτλο «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ», το οποίο καταλήγει ως εξής: «Γιατί ΕΜΕΙΣ, μόνο ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, μελλοντικοί ανατροπείς της διαφθοράς, μελλοντικοί Δημιουργοί της Πολιτείας του Ήλιου, της Πολιτείας του Ελληνικού Μεγαλείου, της ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ».

Η υπογραφή του εν λόγω δημοσιεύματος (και μάλιστα με κεφαλαία γράμματα) είναι: «ΕΚΤΩΡ ΤΣΙΡΟΝΙΚΟΣ».

Να λοιπόν που η Ιστορία και η αλήθεια είναι πεισματάρικα πράγματα. Και επιμένουν: Όπως και σήμερα, έτσι και τότε, «μαζί» και «ενωμένος» στον αγώνα για την Απελευθέρωση και στη γιορτή για την Απελευθέρωση ήταν, πράγματι, ο ελληνικός λαός. Οι δοσίλογοι και οι πατριδοκάπηλοι ήταν – και θα είναι πάντα – στην άλλη μπάντα.

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που στην Ελλάδα η 12η Οκτωβρίου, η ημέρα της Απελευθέρωσης της Αθήνας και της Ελλάδας – που έμελλε να μείνει μια ανολοκλήρωτη απελευθέρωση για τον λαό και τον τόπο – είναι μια «ξεχασμένη» επέτειος για την άρχουσα τάξη και το κράτος της.

Και έχουν απόλυτο δίκιο. Για ποιο πράγμα να γιορτάσουν αυτοί, άλλωστε; Τι να γιορτάσουν; Την απουσία τους από τον αγώνα του ελληνικού λαού για την λευτεριά του; Την προδοσία τους και τη συνεργασία τους με τον κατακτητή; Ή την κατοπινή τους πρόσδεση με τον ευρωατλαντισμό; 

___________
https://www.imerodromos.gr/12-oktovri-i-anolokliroti-apele…/