Εβδομάδα ή βδομάδα // Ουσιαστικό θηλυκού γένους. // είναι το χρονικό διάστημα των επτά συνεχόμενων ημερών (από την Κυριακή ως το Σάββατο), του οποίου η διαδοχική επανάληψη, ανεξάρτητα από το σύστημα των μηνών και των ετών, διαιρεί το χρόνο σε ίσες περιόδους.

...Weekend......ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΜΕΣΟ ΜΕ... ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΡΕΠΟΡΤΑΖ για Εναλλακτική Οικονομία • online

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
............... Οι περισσότεροι από εμάς δεν ζούμε τα όνειρά μας, επειδή ζούμε τους φόβους μας....................................................Les Brown
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Θέματα

Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2016

«Παγκόσμια επίθεση στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες»: Η αποκαλυπτική έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για το 2015

   Κοινωνία   

Ενδεικτικά: περισσότερα από 122 κράτη βασάνισαν ή κακομεταχειρίστηκαν ανθρώπους,περισσότερα από 30 κράτη ανάγκασαν παράνομα πρόσφυγες να επιστρέψουν σε χώρες όπου θα βρίσκονταν σε κίνδυνο, σε τουλάχιστον 18 χώρες διαπράχθησαν εγκλήματα πολέμου ή άλλες παραβιάσεις του «δικαίου του πολέμου» από κυβερνήσεις ή ένοπλες ομάδες, σε περισσότερες από 110 χώρες καταγράφηκαν περιορισμοί στην ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, σε τουλάχιστον 33 χώρες σημειώθηκαν «εξαναγκαστικές» εξαφανίσεις ανθρώπων


«Τα δικαιώματά σας σε κίνδυνο» είναι ο τίτλος της ετήσιας έκθεσης της Διεθνούς Αμνηστίας η οποία καταγράφει και αξιολογεί την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο κόσμο το 2015. Η έκθεση προειδοποιεί για την επίθεση που δέχονται οι ελευθερίες και τα δικαιώματα των ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο. Σύμφωνα με την οργάνωση, πολλές είναι οι εθνικές κυβερνήσεις που παραβιάζουν συστηματικά το διεθνές δίκαιο και υπονομεύουν σκοπίμως θεσμούς επιφορτισμένους με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εν προκειμένω, η Διεθνής Αμνηστία προειδοποιεί για μια διαρκώς αναρριχώμενη τάση υπονόμευσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παγκοσμίως.
«Δεν απειλούνται μόνο τα δικαιώματά μας αλλά και οι νόμοι και τα συστήματα που τα προστατεύουν», δηλώνει ο Shalil Shetty, Γενικός Γραμματέας και Επικεφαλής της Διεθνούς Αμνηστίας, και συμπληρώνει: «Οι κυβερνήσεις πρέπει να σταματήσουν την επίθεση στα δικαιώματά μας και να ενισχύσουν τους μηχανισμούς άμυνας που η παγκόσμια κοινότητα έχει θέσει σε εφαρμογή για την προστασία τους. Τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν αναγκαιότητα, όχι πολυτέλεια, και το διακύβευμα για την ανθρωπότητα είναι μεγαλύτερο από ποτέ.»

Εθνική Ασφάλεια και Ανθρώπινα Δικαιώματα

Η Διεθνής Αμνηστία προειδοποιεί επίσης για μια ανησυχητική τάση που επικρατεί μεταξύ κυβερνήσεων και αφορά στην αυξανόμενη στοχοποίηση και επίθεση προς ακτιβιστές, δικηγόρους και άλλα άτομα που εργάζονται για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σύμφωνα με την οργάνωση, αυτό οφείλεται εν μέρει στην αντίδραση πολλών κυβερνήσεων απέναντι στις αναδυόμενες απειλές για την ασφάλεια που διαφάνηκαν μέσα στο 2015.
«Η λανθασμένη αντίδραση πολλών κυβερνήσεων απέναντι σε απειλές ως προς την εθνική τους ασφάλεια έχει οδηγήσει στη σύνθλιψη της κοινωνίας των πολιτών, του δικαιώματος στην ιδιωτικότητα καθώς και του δικαιώματος στην ελευθερία του λόγου. Επιπλέον, υπάρχουν ξεκάθαρες προσπάθειες μετατροπής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ‘επικίνδυνες λέξεις’, καθώς τίθενται στον αντίποδα της εθνικής ασφάλειας, του νόμου, της τάξης και των ‘εθνικών αξιών’», αναφέρει ο Shalil Shetty, Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας.

Πολιτικά παιχνίδια με τις ζωές και τα δικαιώματα των ανθρώπων

Σε εθνικό επίπεδο, η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας καταγράφει και αναδεικνύει κυβερνήσεις που παραβίασαν κατάφορα το διεθνές δίκαιο κατά τη διάρκεια του 2015. Ενδεικτικά αναφέρεται πως: περισσότερα από 122 κράτη βασάνισαν ή κακομεταχειρίστηκαν ανθρώπους, περισσότερα από 30 κράτη ανάγκασαν παράνομα πρόσφυγες να επιστρέψουν σε χώρες όπου θα βρίσκονταν σε κίνδυνο, σε τουλάχιστον 18 χώρες διαπράχθησαν εγκλήματα πολέμου ή άλλες παραβιάσεις του «δικαίου του πολέμου» από κυβερνήσεις ή ένοπλες ομάδες, σε περισσότερες από 110 χώρες καταγράφηκαν περιορισμοί στην ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, σε τουλάχιστον 33 χώρες σημειώθηκαν «εξαναγκαστικές» εξαφανίσεις ανθρώπων
«Ο κόσμος σήμερα αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις οι οποίες έχουν δημιουργηθεί ή οξυνθεί εξαιτίας κυβερνήσεων που παίζουν πολιτικά παιχνίδια με τις ζωές των ανθρώπων. Εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν στα χέρια κρατών και ένοπλων ομάδων, ενώ οι κυβερνήσεις αναίσχυντα παρουσιάζουν την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως απειλή για την ασφάλεια, τη δημόσια τάξη ή τις εθνικές αξίες» δηλώνει ο Shalil Shetty.

Υπονόμευση των μηχανισμών άμυνας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Τα όργανα των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και περιφερειακοί μηχανισμοί υπονομεύονται από τις κυβερνήσεις που προσπαθούν να αποφύγουν τον έλεγχο στα εσωτερικά τους. Πολλές κυβερνήσεις τορπίλισαν εσκεμμένα τη δράση του ΟΗΕ για την πρόληψη μαζικών θηριωδιών ή τη λογοδοσία των δραστών και απέρριψαν ή χλεύασαν τις συστάσεις του για τη βελτίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε εθνικό επίπεδο. Η συριακή σύγκρουση αποτελεί ένα τρομακτικό παράδειγμα των καταστροφικών επιπτώσεων σε ανθρώπινο επίπεδο της συστημικής αποτυχίας του ΟΗΕ να εκπληρώσει το ζωτικό ρόλο του στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου και τη διασφάλιση της λογοδοσίας.
«Περισσότερα από 70 χρόνια προόδου και κατακτήσεων στο τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κινδυνεύουν» υπογραμμίζει ο Διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας στην Ελλάδα Γιώργος Κοσμόπουλος. «Καλούμε τα κράτη να υποστηρίξουν πολιτικά και να χρηματοδοτήσουν πλήρως τα υπάρχοντα συστήματα για την υποστήριξη του διεθνούς δικαίου και την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου». 
Η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα
Ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας προσφυγικής κρίσης περισσότεροι από 851.319 πρόσφυγες, αιτούντες-άσυλο και μετανάστες διέσχισαν τη θάλασσα για να φτάσουν στα νησιά του Αιγαίου κατά τη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε, ενώ μόλις το 3% εξ ’αυτών πέρασαν από τα χερσαία σύνορα με την Τουρκία. Την ίδια περίοδο, περισσότεροι από 700 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων και πολλών παιδιών, έχασαν την ζωή τους ή αγνοούνταν στο Αιγαίο. Ο αριθμός αυτός αποτελεί το 21% του συνόλου των θανάτων στην Μεσόγειο, σε σύγκρισή με 1% το 2014. Η συνεπαγόμενη διοικητική και ανθρωπιστική πρόκληση έσπρωξε ένα ήδη αναποτελεσματικό σύστημα υποδοχής σε σημείο κατάρρευσης ενώ και ο κακός προγραμματισμός σε συνδυασμό με τη βαθιά οικονομική κρίση όξυναν την ανθρωπιστική κρίση στα νησιά. Ακτιβιστές, εθελοντές, ΜΚΟ και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, προσπάθησαν να καλύψουν τα τεράστια κενά στις ανθρωπιστικές παροχές για τους πρόσφυγες. Η ΕΕ, το μεγαλύτερο παγκοσμίως οικονομικό μπλοκ με πληθυσμό πάνω από 500 εκατομμύρια, απέτυχε να ανταποκριθεί σε αυτή τη πρόκληση με τρόπο συνεκτικό και σύμφωνο με τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στην Ελλάδα οι αναφορές για βασανιστήρια, κακομεταχείριση και υπερβολική χρήση βίας από την αστυνομία συνεχίστηκαν καθώς και οι συλλογικές απελάσεις στα Ελληνο-Τουρκικά σύνορα. Επίσης συνεχίστηκαν οι επιθέσεις που υποκινούνται από μίσος, ενώ ο νόμος που επεκτείνει τη συμβίωση μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών ψηφίστηκε στο τέλος του χρόνου.

Εδώ ολόκληρο το απόσπασμα για την Ελλάδα

Η πλήρης έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας θα είναι διαθέσιμη στο www.amnesty.gr

- από το: https://left.gr/news/pagkosmia-epithesi-sta-anthropina-dikaiomata-kai-tis-eleytheries-i-apokalyptiki-ekthesi-tis#sthash.wsNAZ3iF.dpuf

Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2016

Φαντάσματα των εργαζόμενων τάξεων ή γιατί να απεργήσουμε,

 του Οδυσσέα Αϊβαλή

Σε κάθε απεργία εμφανίζεται ένα φάντασμα: το φάντασμα του κόσμου της εργασίας. Στον κόσμο του «μετα-βιομηχανικού» άυλου καπιταλισμού, όπου δεν υπάρχει πια εργατική τάξη, εμφανίζονται ξαφνικά εργατικά συνδικάτα και συνδικαλιστικές οργανώσεις που διαδηλώνουν στις πόλεις. Οι αφηγήσεις του «τέλους της εργασίας» και της εποχής της ανταγωνιστικής διαχείρισης του ανθρώπινου κεφαλαίου, συνδυάζονται παραδόξως με την προτεσταντική αρχή του κοινού καλού μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων. Οι απεργίες είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο που έχουν οι εργαζόμενοι για να διαψεύσουν στην πράξη το μύθο αυτό.
Η εκσυγχρονιστική ρητορική  περί "αναχρονιστικών μεθόδων", όπως η απεργία και ο συνδικαλισμός, έχει αποφασίσει: οι πρακτικές αυτές, οι απεργίες και οι διαδηλώσεις, μας οδήγησαν ως εδώ που φτάσαμε. Εν μέρει είναι σωστό: Τα εργασιακά δικαιώματα των προηγούμενων δεκαετιών κερδήθηκαν μέσα από τους αγώνες του εργατικού κινήματος και μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις. Μόνο με αυτόν τον τρόπο οι εκμεταλλευόμενες τάξεις μπορούσαν να εξασφαλίζουν καλύτερες συνθήκες εργασίας και μεγαλύτερο μερίδιο στο παραγόμενο προϊόν, δηλαδή αύξηση των πραγματικών μισθών. Αντίθετα, όποτε οι διεκδικήσεις υποχώρησαν, η επίθεση του κεφαλαίου μπόρεσε να πάρει πίσω ό,τι το ίδιο, υπό πίεση, είχε νωρίτερα αναγκαστεί να παραχωρήσει. Την τελευταία τετραετία δε, καταργήθηκε ό,τι ξέραμε ως Εργατικό Δίκαιο, έλεγχοι κ.ο.κ. Σήμερα, η τρόικα "πιέζει" (και το υπουργείο "εξετάζει") ακόμα και μείωση της αποζημίωσης για τις απολύσεις που κρίνονται παράνομες. Παρανομεί το αφεντικό; Κανένα πρόβλημα: θα μπορεί να πληρώνει λιγότερα.
Τα φαινομενικά "παράλογα" έχουν, φυσικά, τη λογική τους. Η διευρυμένη αναπαραγωγή των καπιταλιστικών σχέσεων εκμετάλλευσης επιτυγχάνεται μέσα από την επιταχυνόμενη κεφαλαιακή συσσώρευση, την αύξηση δηλαδή της ιδιοποιούμενης από το κεφάλαιο υπεραξίας. Οι νέες εργασιακές σχέσεις έχουν ως στόχο, μέσα από την «ευελιξία», να πετύχουν  περαιτέρω μείωση του εργασιακού κόστους και πειθάρχηση της εργασίας. Η υπεραξία αυξάνεται με τη μορφή της απόλυτης υπεραξίας, με τη μείωση του μισθού ή μέσα από την αύξηση του χρόνου εργασίας. Ο ημερήσιος χρόνος εργασίας του οχτάωρου και ο εβδομαδιαίος χρόνος απασχόλησης του πενθήμερου, απορρυθμίζονται, με αποτέλεσμα την ελαστικοποίηση του εργάσιμου χρόνου. Θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης μετατρέπονται σε μερικής απασχόλησης, με παράλληλη εντατικοποίηση της εργασιακής διαδικασίας.
Τα αποτελέσματα των κοινωνικών αγώνων, και συγκεκριμένα των εργατικών διεκδικήσεων, διαμορφώνουν ταξικούς συσχετισμούς - είναι όμως κι αυτά προϊόν του ταξικού συσχετισμού δυνάμεων. Η απορρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας, η απελευθέρωση των απολύσεων και η σκόπιμη απουσία επιθεωρητών εργασίας κάνουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα ακόμα πιο δύσκολες. Ο περιορισμός εργατικών δικαιωμάτων, όπως αυτού της απεργίας, επιτυγχάνεται με την απειλή της ανεργίας – του βασικού μοχλού για τη δημιουργία πειθαρχημένων και φθηνών εργαζόμενων. Για να είναι παραγωγική η εξουσία μέσα στην εργασιακή διαδικασία, πρέπει να δημιουργηθεί ο κατάλληλος τύπος εργαζομένων που κατασκευάζουν αγαθά, πειθαρχημένα, μέσα από την εμπέδωση κανόνων. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος και να περνά απαρατήρητος, μετατρέπεται σε στοιχείο της τεχνολογίας της εξουσίας.
Η απεργία είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο πίεσης των εργαζόμενων τάξεων διεκδίκησης εργασιακών δικαιωμάτων. Γι' αυτό, εξάλλου, η τόση πίεση για την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου και την επιβολή του λοκ-άουτ, της απεργίας των αφεντικών - για μέτρα που αποδίδονται στις πιέσεις της τρόικας, αλλά εκφράζουν τις πιο άγριες επιθυμίες των πλουσίων και των πολιτικών εκπροσώπων τους. Οι οργανωμένες συλλογικές διεκδικήσεις εμποδίζουν την απαξίωση της εργασίας και τη μείωση της αξίας της εργασιακής δύναμης. Κυρίως: ενισχύουν την αυτοπεποίθηση των εργαζόμενων, σε ένα περιβάλλον όλο και πιο εχθρικό για την αξιοπρέπειά τους.


____________
http://rednotebook.gr/2014/11/apergia-aivalis/

Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2016

Αναμένοντας την τέλεια καταιγίδα

του Kώστα Λαπαβίτσα





Έξι χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, με την κοινωνία και την πολιτική ζωή σε συνεχή αναστάτωση, η Ελλάδα όχι μόνο δεν σταθεροποιείται, αλλά φαίνεται να μπαίνει σε συνθήκες τέλειας καταιγίδας. 

Η πρώτη ένδειξη είναι ότι στις 9 Φεβρουαρίου το Χρηματιστήριο Αθηνών έκλεισε στις 450 μονάδες, όταν στις 31 Δεκεμβρίου 2015 ήταν στις 631 μονάδες. Η γιγαντιαία πτώση έχει επίκεντρο την κατακρήμνιση των τραπεζικών μετοχών λόγω της αποχώρησης ξένων κεφαλαίων. Τα χρηματιστήρια βέβαια υποχωρούν παγκοσμίως, καθώς αρχίζουν να εμφανίζονται και πάλι συνθήκες παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Ο δείκτης Ντάου Τζόουνς της Νέας Υόρκης, για παράδειγμα, έχει πέσει από 17500 μονάδες το Δεκέμβριο του 2015 σε 16000 μονάδες σήμερα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες βρίσκονται σε εξαιρετικά εύθραυστη κατάσταση. Η αθηναϊκή κατάρρευση όμως εκφράζει και την ξεχωριστή αδυναμία της ελληνικής οικονομίας.
Η ελληνική αδυναμία φαίνεται και από τη γρήγορη άνοδο του σπρεντ των δεκαετών ομολόγων σε σχέση με τα γερμανικά. Στις 8 Ιουλίου 2015, λίγο μετά το δημοψήφισμα, το σπρεντ ήταν πάνω από 19%. Η συνθηκολόγηση Τσίπρα και το νέο Μνημόνιο έφερε καθοδική πορεία μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου 2015, με το σπρεντ να πέφτει κάτω από το 7%. Μετά το Νοέμβριο το σπρεντ ανέβηκε συστηματικά, ενώ τις τελευταίες μέρες έχει εκτιναχθεί πάνω από 10%. Η ελληνική κυβέρνηση θεωρείται ολοένα και πιο επίφοβη από τις διεθνείς αγορές.

Η εκτίμηση των αγορών είναι λογική διότι η περιβόητη αξιολόγηση που θα επιτρέψει την εκταμίευση ποσών από τη δανειακή σύμβαση δεν φαίνεται ότι θα ολοκληρωθεί σύντομα. Συγκεκριμένα, η μείωση συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 1,8 δις είναι αδύνατον να επιτευχθεί με το σχέδιο Κατρούγκαλου, πράγμα που σημαίνει περικοπές σε επικουρικές και ίσως και σε κύριες συντάξεις. Η ευρύτερη δομική αλλαγή του συνταξιοδοτικού έχει ήδη συναντήσει τεράστιες κοινωνικές αντιδράσεις και πολύ δύσκολα θα επιβληθεί. Η αλλαγή του φορολογικού συστήματος με την αύξηση του ανώτατου συντελεστή δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτή από τους δανειστές. Η χειρότερη νάρκη ίσως αποδειχθεί η ρύθμιση των «κόκκινων δανείων», καθώς οι τράπεζες έχουν αρχίσει να πιέζουν δραματικά τους δανειολήπτες. Πως θα τακτοποιηθούν αυτές οι εκκρεμότητες σε εύλογο διάστημα για να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση;

Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης πρέπει οπωσδήποτε να γίνει σε εύθετο χρόνο γιατί το επιβάλλουν οι επερχόμενες πληρωμές του χρέους. Ο Πίνακας 1 είναι από τον οδηγό των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς και άρα απαιτεί σχετική προσοχή, αλλά είναι ενημερωτικός:

Πίνακας 1: Πληρωμές δημόσιου χρέους, 2016 (δις ευρώ)
Μήνας
Φεβ
Μαρ
Απρ
Μαϊ
Ιουν
Ιουλ
Αυγ
Σεπ
Οκτ
Νοε
Δεκ
Ποσό
2,4
5,5
2,7
1,4
2,3
4,4
0
0,5
0
0
0,3


Ο κύριος όγκος των πληρωμών είναι βραχυπρόθεσμα γραμμάτια που συνήθως αναχρηματοδοτούνται από τις ελληνικές τράπεζες, έστω κι αν δημιουργούν προβλήματα ρευστότητας στην αγορά. Τον Μάρτιο η πίεση των γραμματίων θα είναι μεγάλη και πρέπει επίσης να πληρωθούν 0,9 δις στο ΔΝΤ. Τον Ιούλιο θα απαιτηθούν 3,2 δις για το ΔΝΤ και την ΕΚΤ που θα χρειαστούν εξωτερική χρηματοδότηση. Αυτό είναι το απόλυτο όριο για την αξιολόγηση.
Όσο θα πλησιάζει το καλοκαίρι και θα καθυστερεί η αξιολόγηση, τόσο θα ορθώνεται το φάσμα της έλλειψης ρευστότητας, όπως το 2015. Αυτό χωρίς καν να υπολογίσουμε ότι η Κομισιόν, δηλαδή ο υποτιθέμενος «μαλακός εταίρος», μόλις έκανε αναφορά σε επιπλέον δημοσιονομικά μέτρα που πρέπει να πάρει η Ελλάδα. Την ίδια στιγμή η ελληνική οικονομία είναι εξουθενωμένη και σε πορεία ύφεσης, όπως έχει αναλυθεί σε προηγούμενη ανάρτηση. Οι τράπεζες είναι τραυματισμένες και δεν έχουν δυνατότητα γρήγορης επέκτασης της πίστωσης. Απορεί κανείς με τους κυβερνώντες και τους διάφορους μνημονιακούς που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Ελλάδα θα καταπλήξει την υφήλιο. Η κατάσταση μάλλον θα επιδεινωθεί, καθώς θα εφαρμόζεται το Μνημόνιο.
Πως λοιπόν θα αντιμετωπίσει η κυβέρνηση Τσίπρα την κοινωνική αναταραχή που ξεδιπλώνεται ολοένα και πιο έντονη; Τι θα δώσει στους αγρότες; Τι θα πει στους ελεύθερους επαγγελματίες; Πως θα καθησυχάσει τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες; Με ποιόν ακριβώς τρόπο θα δεχθούν τα μέτρα, ώστε να προσπαθήσει η κυβέρνηση να ολοκληρώσει την αξιολόγηση; Αντίστοιχα, τι θα πει στους δανειστές που ήδη πιέζουν για επιπλέον μέτρα; Ποια μεγαλοφυή «πολιτική διαπραγμάτευση» θα επιχειρήσει τώρα;
Στο πλαίσιο αυτό είναι πιθανόν να ξανακάνει την εμφάνισή της η προοπτική εξόδου από το ευρώ, ο ελέφαντας στο δωμάτιο της ελληνικής πολιτικής ζωής. Η αποτυχημένη και εμμονική παραμονή στην ΟΝΕ αποκαλύπτει τη χρεοκοπία και το αδιέξοδο του πολιτικού συστήματος. Όταν θα τεθεί ξανά το ζήτημα του νομίσματος, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με ψυχραιμία και προετοιμασία άλλων δυνάμεων. Το πρόβλημα έχει πλέον πάρει διαστάσεις εθνικής επιβίωσης.
Η συνθήκη όμως που απειλεί να φέρει την τέλεια καταιγίδα είναι το μεταναστευτικό. Οι όροι του είναι εξαιρετικά σύνθετοι, κυρίως γιατί η ΕΕ δεν έχει συνεκτική πολιτική. Η Γαλλία απλώς κρύβεται και η Γερμανία, μετά από ένα μεγάλο κύμα εισδοχής, προσπαθεί να δημιουργήσει «υγειονομικές ζώνες» στα σύνορα της ΕΕ. Η ελληνική κυβέρνηση, χωρίς μεταναστευτική πολιτική, άγεται και φέρεται από τους ισχυρούς και τους γείτονες. Από τη μια, δεν τολμάει να ανοίξει τα χερσαία σύνορα για ασφαλή δίοδο των κατατρεγμένων. Από την άλλη, επιλέγει να μη στείλει το ναυτικό στα θαλάσσια περάσματα γιατί – πολύ σωστά – θα υπάρξει διεθνής κατακραυγή. Ούτε μπρος, ούτε πίσω. Έτσι προδιαγράφεται μια ακόμη πανωλεθρία.
Καθώς θα καλυτερεύει ο καιρός, οι ροές θα εκτοξευθούν, γιγαντώνοντας τις πιέσεις από τα χότσποτ. Ο δρόμος μπροστά εμπεριέχει τον κίνδυνο ευθείας αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, κλειστών συνόρων, αποβολής από τη συνθήκη Σένγκεν, ακόμη και δημιουργίας στρατοπέδων μεταναστών που θα είναι αδύνατον για το ελληνικό κράτος να διαχειριστεί με αξιοπρεπείς όρους. Οι εντάσεις από το συνδυασμό λιτότητας, ύφεσης, έλλειψης ρευστότητας, αδυναμίας ολοκλήρωσης της αξιολόγησης, εκτεταμένων κοινωνικών αντιδράσεων και εθνικής ανυποληψίας θα είναι κολοσσιαίες.
Μετά από έξι χρόνια μνημονιακών πολιτικών με στόχο να εξυπηρετείται το χρέος και να παραμείνει η χώρα στην ΟΝΕ, ώστε να προστατευτούν τα εγχώρια συμφέροντα με οποιοδήποτε κόστος, η Ελλάδα παρουσιάζει εικόνα τραγική. Η χώρα έχει φτωχύνει δραματικά, το κράτος είναι υπό διάλυση, η κοινωνία έχει τραυματιστεί βαρύτατα, η ανεργία είναι τεράστια, η εκπαιδευμένη νεολαία μεταναστεύει και δεν υπάρχει προοπτική ταχύρρυθμης ανάπτυξης. Οι κυρίαρχες τάξεις και μαζί το πολιτικό σύστημα έχουν χρεοκοπήσει, χωρίς καμία πρόταση εναλλακτικής πορείας. Πρόκειται για ιστορική αποτυχία που μεταφράζεται σε γεωπολιτική αδυναμία και εθνική ασημαντότητα. Εκτός από αποικία χρέους, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να μετατραπεί η χώρα και σε δορυφόρο ισχυρότερων τοπικών δυνάμεων της Ανατολικής Μεσογείου.
Το 2010 η επιθυμητή λύση για την Ελλάδα ήταν σχετικά απλή, αρκεί να γινόταν παύση πληρωμών και έξοδος από το ευρώ, με τη συνακόλουθη κοινωνική και παραγωγική ανασυγκρότηση. Σήμερα αυτά δεν είναι παρά ημίμετρα. Η κρίση πλέον παίρνει διαστάσεις εθνικής συμφοράς και απαιτεί ολοκληρωτικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα. Οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να φέρουν τις αλλαγές θα συζητηθούν σε επόμενη ανάρτηση.

Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2016

ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΦΕΡΝΕΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ!

ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΦΕΡΝΕΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ!



~~~~~~~~~~~~~~~~

Χαρακτηριστικό του μεγέθους της σημερινής λαοθάλασσας στην Αθήνα το ότι ενώ στο Σύνταγμα "δεν έπεφτε καρφίτσα" δεν είχαν ξεκινήσει τα τελευταία μπλοκ από το Μουσείο.
Ο επικεφαλής της ΛΑ.Ε. Π.Λαφαζάνης έκανε στη σημερινή συγκέντρωση την παρακάτω δήλωση:
Σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας τους επαγγελματίες και τη μικρομεσαία αγροτιά.
Η γενική και γενικευμένη καθολική απεργία έφερε ένα πρωτοφανή πολιτικό και κοινωνικό σεισμό στη χώρα.
Η λαοθάλασσα στις απεργιακές συγκεντρώσεις ξεπέρασε κάθε προηγούμενο τα τελευταία χρόνια.
Τα αντιασφαλιστικά ,αντιεπαγγελματικά και αντιαγροτικά μέτρα δεν πρόκειται να περάσουν.Έχουν απέναντι τους σύσσωμη σχεδόν την ελληνική κοινωνία.
Η νεομνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πνέει τα λοίσθια και δεν έχει μέλλον.Βουλιάζει , επίσης,μέσα στη γενική απέχθεια όλο το μνημονιακό μπλοκ (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΠΟΤΑΜΙ,ΚΕΝΤΡΩΟΙ).
Η γενική απεργία αποτελεί ένα μεγάλο σταθμό για ανατρεπτικές μνημονιακές εξελίξεις.
Το 2016 θα είναι η χρονιά μιας γνήσιας συνεπούς δημοκρατικής ανατροπής με το λαό στο προσκήνιο.
Ένα μεγάλο αριστερό ριζοσπαστικό προοδευτικό πατριωτικό δημοκρατικό πολιτικό μέτωπο και μεγάλοι λαϊκοί αγώνες θα σαρώσουν μέσα στο 2016 τα μνημόνια ,τις μνημονιακές δυνάμεις και τα σενάρια για συνέχιση, με διευρυμένη μορφή , των μνημονιακών κυβερνήσεων.
Η ΛΑΕ πρωτοστατεί σε αυτές τις ανατρεπτικές εξελίξεις,παρουσιάζοντας μια εντυπωσιακή ανοδική δυναμική μέσα στο λαό

Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2016

Νόαμ Τσόμσκι: Οι σαδιστές ευρωκράτες βασανίζουν την Ελλάδα

Η Συνέντευξη


Τη στάση της Ευρώπης τόσο απέναντι στην οικονομική κρίση και την Ελλάδα όσο και στη διαχείριση του προσφυγικού δράματος επικρίνει ο διεθνώς αναγνωρισμένος φιλόσοφος και ακτιβιστής Νόαμ Τσόμσκι. Όσον αφορά την κρίση, ο Τσόμσκι λέει ότι «οι σαδιστές ευρωκράτες βασανίζουν την Ελλάδα» που τόλμησε να διεκδικήσει τη Δημοκρατία, ενώ για το προσφυγικό σημειώνει ότι η Ευρώπη ξέρει πολύ καλά από λιτότητα, αλλά όχι από ανθρωπισμό.
Ο Νόαμ Τσόμσκι μίλησε στον Xρόνη Πολυχρονίου για το Truthout.
Ο σαδισμός απέναντι στη Δημοκρατία
Σχολιάζοντας το θέμα της ελληνικής κρίσης, ο Αμερικανός φιλόσοφος ασκεί δριμεία κριτική στους πιστωτές της χώρας που ζητούν από την Ελλάδα να εφαρμόσει δύσκολα μέτρα που καμία άλλη δημοκρατική χώρα στην Ευρώπη δεν θα μπορούσε να εισαγάγει.
«Οι όροι που επιβάλλονται στην Ελλάδα είναι προς το συμφέρον των πιστωτών κι έχουν καταστρέψει τη χώρα. Ο στόχος υποτίθεται πως ήταν να μειωθεί το χρέος, το οποίο έχει αυξηθεί υπό αυτά τα μέτρα. Με την οικονομία να έχει υπονομευθεί, το ΑΕΠ έχει μειωθεί και ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ έχει αυξηθεί παρά τη ριζική περιστολή των κρατικών δαπανών. Στην Ελλάδαέχει παρασχεθεί ελάφρυνση του χρέους, σε θεωρητικό επίπεδο. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα έχει γίνει σαν ένα χωνί μέσω του οποίου ρέει η ευρωπαϊκή βοήθεια προς τις τράπεζες του Βορρά, οι οποίες μέχρι σήμερα έδιναν επισφαλή δάνεια, δεν τα πήραν πίσω και θέλουν τώρα να διασωθούν από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους. Πρόκειται για μία συνήθη πρακτική των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στη νεοφιλελεύθερη εποχή», λέει.
«Όταν η ελληνική κυβέρνηση πρότεινε δημοψήφισμα, για να ζητήσει από τους πολίτες της χώρας να εκφράσουν την άποψή τους σχετικά με την τύχη τους, η αντίδραση των ευρωπαϊκών ελίτ ήταν απόλυτος τρόμος απέναντι στην αναίδεια. Πώς μπορεί οι Έλληνες να τολμούν να θεωρούν τη Δημοκρατία ως μια αξία που πρέπει να γίνεται σεβαστή στη χώρα γέννησής της; Οι κρατούντες Ευρωκράτες αντέδρασαν με απόλυτο σαδισμό, προβάλλοντας ακόμα πιο σκληρές απαιτήσεις ώστε να γίνει η Ελλάδα ερείπια και στο μεταξύ, χωρίς καμία αμφιβολία, να ιδιοποιηθούν ό,τι μπορούν για τον εαυτό τους. Το αντικείμενο του σαδισμού δεν είναι οι Έλληνες ειδικά, αλλά όποιος τολμά να φανταστεί ότι οι άνθρωποι μπορεί να έχουν δικαιώματα που συγκρίνονται με αυτά των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των επενδυτών. Πολύ γενικά, μπορεί να πει κανείς ότι τα μέτρα λιτότητας κατά τη διάρκεια της ύφεσης δεν έβγαζαν οικονομικό νόημα, όπως αναγνωρίζεται ακόμη και από τους οικονομολόγους του ΔΝΤ (αν και όχι από τους πολιτικούς παράγοντες του Ταμείου). Αυτή η κατάσταση είναι δύσκολο να θεωρηθεί ως οτιδήποτε άλλο, εκτός από ταξικός πόλεμος, ο οποίος σκοπεύει να ανατρέψει τις κοινωνικές δημοκρατικές κατακτήσεις, που έχουν υπάρξει μία από τις σημαντικότερες συνεισφορές της Ευρώπης στον σύγχρονο πολιτισμό», θα σημειώσει επίσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, το μνημόνιο, και ο Βαρουφάκης
Από τη συζήτηση δεν θα μπορούσε να λείπει και οΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το γεγονός ότι παρά τις προεκλογικές του υποσχέσεις αναγκάστηκε τελικά να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο. Τι θα πει ο διεθνώς αναγνωρισμένος ακαδημαϊκός για αυτό; «Δεν αισθάνομαι αρκετά κοντά στην κατάσταση, ώστε να σχολιάσω συγκεκριμένες επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ, και να αξιολογήσω τις εναλλακτικές διαδρομές που θα μπορούσε να είχε ακολουθήσει». «Οι επιλογές του θα μπορούσαν να είναι καλύτερες πάντως, αν είχε λάβει ουσιαστική υποστήριξη από άλλες λαϊκές δυνάμεις της Ευρώπης, όπως νομίζω ότι θα μπορούσε να είχε γίνει», θα υπογραμμίσει.
Ο Τσόμσκι καλείται επίσης να σχολιάσει τις βλέψεις του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, για ένα ευρωπαϊκό κόμμα που θα «εκδημοκρατίσει» την Ευρώπη και απαντά στο ερώτημα «γιατί η σοσιαλδημοκρατία αποτελεί παρελθόν για πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες», αλλά και στο «πόσο εφικτό είναι να εκδημοκρατιστεί ο καπιταλισμός».
«Η σοσιαλδημοκρατία, όχι μόνο στην ευρωπαϊκή παραλλαγή της, αλλά και σε άλλες, βρίσκεται κάτω από σοβαρή επίθεση από την νεοφιλελεύθερη περίοδο της προηγούμενης γενιάς, η οποία ήταν επιβλαβής για τον πληθυσμό, αλλά αντίθετα ωφέλησε μικρές ελίτ», λέει.
«Ένα παράδειγμα της χυδαιότητας αυτών των δογμάτων αποκαλύπτεται στη μελέτη που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από την Oxfam, η οποία διαπιστώνει ότι το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, θα έχει σύντομα στα χέρια του περισσότερο από το ήμισυ του παγκόσμιου πλούτου. Στο μεταξύ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, την πλουσιότερη εκ των κοινωνιών του κόσμου, εκατομμύρια παιδιών ζουν σε νοικοκυριά που προσπαθούν να επιβιώσουν με 2$ την ημέρα. Ακόμη και αυτό κομμάτι ψωμί είναι υπό επίθεση από τους λεγόμενους συντηρητικούς», παρατηρεί.
«Το πόσο μακριά μπορεί να προχωρήσουν μεταρρυθμίσεις στις υπάρχουσες συνθήκες του κρατικού καπιταλισμού, είναι υπό συζήτηση. Αλλά ότι μπορούν να πάνε πολύ πιο πέρα από ό,τι σήμερα, δεν είναι καθόλου υπό αμφισβήτηση. Ούτε τίθεται υπό αμφισβήτηση ότι πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για να φτάσουν στα όριά τους», σημειώνει.
Σύμφωνα με τον Νόαμ Τσόμσκι, «αυτός θα πρέπει να είναι ένας στόχος ακόμη και για αυτούς που διατείνονται για τη ριζοσπαστική κοινωνική επανάσταση, η οποία θα οδηγούσε μόνο σε χειρότερα δεινά, αν δεν προκύψει από την αφοσίωση ευρύτερων μαζών που θα έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα κέντρα εξουσίας θα εμποδίσουν περαιτέρω τα βήματά τους προς τα εμπρός».
Οι λόγοι που οδήγησαν στην προσφυγική κρίση
Αναφορικά με τους λόγους που οδήγησαν στο ξέσπασμα της προσφυγικής κρίσης, ο Νόαμ Τσόμσκι κάνει την ανασκόπηση των γεγονότων που είχαν ως αποτέλεσμα τη σημερινή κατάσταση στη Μέση Ανατολή. «Η κρίση χτιζόταν επί ένα μακρό διάστημα», λέει και εστιάζει σε δύο γεγονότα που χτύπησαν τη Μέσα Ανατολή σαν μία «δυτική βαριοπούλα» που απελευθέρωσε δραματικές συνέπειες.
Το πρώτο γεγονός που πρέπει να εξεταστεί είναι σύμφωνα με τον Αμερικανό φιλόσοφο, η εισβολή ΗΠΑ - Ηνωμένου Βασιλείου στο Ιράκ, με τη βάρβαρη κατοχή που ακολούθησε να έχει ως αποτέλεσμα, πέραν των σφαγών και της ολικής ισοπέδωσης της χώρας, το ξέσπασμα μίας σεχταριστικής διαμάχης που μοίρασε τη χώρα αλλά και την ευρύτερη περιοχή σε δύο στρατόπεδα. «Η εισβολή εκτόπισε εκατομμύρια ανθρώπων, οι οποίοι διέφυγαν ή αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε φτωχές γειτονικές χώρες, που βρέθηκαν αντιμέτωπες με τα δικά μας εγκλήματα», σημειώνει.
«Μία ακόμα πτυχή της εισβολής είναι και η γένεση του τερατουργήματος του Ισλαμικού Κράτους, που συνέβαλε στην καταστροφή της Συρίας», θα πει ο Νόαμ Τσόμσκι. Και σε αυτή την περίπτωση οι γειτονικές χώρες χρειάστηκε να απορροφήσουν τις προσφυγικές ροές, με την Τουρκία να έχει δεχτεί πάνω από 2 εκατ. Σύρους πρόσφυγες, λέει. Ωστόσο δεν παραλείπει να επικρίνει τη γείτονα χώρα μας για την κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή, καθώς όπως σημειώνει την ίδια στιγμή που η Τουρκία καλείται να αντιμετωπίσει το προσφυγικό, συμβάλλει στην κλιμάκωση της κρίσης, με το να υποστηρίζει το Μέτωπο Αλ Νούσρα, την αδελφή οργάνωση της Αλ Κάιντα στη Συρία, και με το να επιτίθεται στους Κούρδους, την κύρια δύναμη που πολεμάει τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους από εδάφους.
Το δεύτερο γεγονός που οδήγησε στη σημερινή κρίση, είναι σύμφωνα με τον διάσημο ακαδημαϊκό, η καταστροφή της Λιβύης, στην οποία σήμερα επικρατεί ένα χάος μεταξύ αντιμαχόμενων ομάδων. Πρόκειται για μια χώρα - βάση του Ισλαμικού Κράτους, που παράγει όχι μόνο τζιχαντιστές αλλά και όπλα που «ταξιδεύουν» από τη Δυτική Αφρική ως την Μέση Ανατολή, αλλά είναι και δέκτης μεγάλων μεταναστευτικών ροών από όλη την αφρικανική ήπειρο. Η περίπτωση της Λιβύης μάλιστα, σύμφωνα με τον Τσόμσκι, φέρνει στην επιφάνεια και ιστορικούς παράγοντες, όπως το ότι η Ευρώπη, συστηματικά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει βασανίσει και εκμεταλλευτεί την Αφρική για να προωθήσει τη δική της ανάπτυξη.
Η Ευρώπη ξέρει από λιτότητα αλλά όχι από ανθρωπισμό
Πώς βλέπει την αντίδραση της Ευρώπης απέναντι στην προσφυγική κρίση; «Τα ευρωπαϊκά κέντρα διακυβέρνησης είναι πολύ αποτελεσματικά στο να επιβάλλουν σκληρά μέτρα λιτότητας που καταστρέφουν τις φτωχότερες χώρες και ωφελούν τις τράπεζες. Στον αντίποδα, φαίνεται να έχουν καταρρεύσει σχεδόν ολοκληρωτικά απέναντι στην ανθρωπιστική καταστροφή που σε μεγάλο βαθμό έχουν δημιουργήσει τα δυτικά εγκλήματα. Το βάρος έπεσε στους λίγους που ήταν πρόθυμοι, τουλάχιστον προσωρινά, να κουνήσουν έστω και λίγο το δαχτυλάκι τους, όπως η Σουηδία και η Γερμανία. Πολλοί άλλοι απλά έκλεισαν τα σύνορά τους», σχολιάζει ο Νόαμ Τσόμσκι. Παραλληλίζει μάλιστα την κατάσταση στα σύνορα της Ευρώπης, σαν την κατάσταση που επικρατεί στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό, όπου οι Αμερικάνοι υποστηρίζουν ότι ακολουθούν μία «ανθρωπιστική πολιτική που μειώνει την παράνομη μετανάστευση», αλλά σε ποιους; Σε αυτούς που προσπαθούν να ξεφύγουν από τα συντρίμμια που άφησαν στην κεντρική Αμερική τα εγκλήματα των ΗΠΑ σε αυτή, όπως τονίζει.
«Τι μας λέει όλο αυτό για τις επικρατούσες αξίες; Είναι δύσκολο ακόμη και να χρησιμοποιήσεις τη λέξη “αξίες”, πόσο μάλλον να το σχολιάσεις», θα σημειώσει χαρακτηριστικά…
Ο Νόαμ Τσόμσκι τοποθετείται όμως και για το επιχείρημα που όλο και πιο συχνά ακούγεται από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη και λέει ότι «είναι απλά αδύνατο να δεχτεί η Ευρώπη τόσους μετανάστες και πρόσφυγες». «Η Γερμανία έχει απορροφήσει σχεδόν 1 εκατ. πρόσφυγες, όντας μια πολύ πλούσια χώρα, με πληθυσμό άνω των 80 εκατ. πολιτών. Κάντε τη σύγκριση με τον Λίβανο, μια φτωχή χώρα με σοβαρά εσωτερικά προβλήματα. Το 25% του πληθυσμού του Λιβάνου αποτελείται από μη Λιβανέζους. Όπως πολύ σωστά έχει παρατηρήσει ο επικεφαλής του Human Rights Watch, Kenneth Roth, “Αυτό το κύμα ανθρώπων μοιάζει σαν σταγόνα, αν αναλογιστεί κανείς την πισίνα που καλείται να το απορροφήσει. Λαμβάνοντας υπόψη τον πλούτο της ΕΕ και την προηγμένη της οικονομία, είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι η Ευρώπη δεν διαθέτει τα μέσα για να απορροφήσει αυτούς τους νεοφερμένους, ιδιαίτερα οι χώρες που χρειάζονται τους μετανάστες για την οικονομική τους ευρωστία”».
Η κρίση ως ευκαιρία
Καταλήγοντας ο Αμερικανός φιλόσοφος θα σχολιάσει: «Νομίζω ότι θα πρέπει να γίνει σαφής διάκριση μεταξύ του ενιαίου νομίσματος ― για το οποίο οι συνθήκες δεν ήταν κατάλληλες ― και το έργο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η οποία νομίζω ότι έχει υπάρξει μια σημαντική εξέλιξη. Υπενθυμίζεται ότι για εκατοντάδες χρόνια η Ευρώπη αλληλοσπαρασσόταν. Το να έχουν ξεπεραστεί οι εθνικές εχθροπραξίες και τα σύνορα είναι ένα σημαντικό επίτευγμα. Θα ήταν μεγάλη ντροπή αν η συνθήκη Σένγκεν καταρρεύσει κάτω από μια αντιληπτή απειλή, που δεν θα πρέπει να είναι δύσκολο να διαχειριστεί με ανθρωπιστικό τρόπο και που θα μπορούσε να συμβάλει στην οικονομική και πολιτιστική υγεία της ευρωπαϊκής κοινωνίας».

_________________

Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2016

Η αντίδραση του Τσίπρα μόλις άκουσε το «ηλίθιε» του Σόιμπλε

Καρέ καρέ (ΒΙΝΤΕΟ)


Το προκλητικό ύφος του γερμανού υπουργού Οικονομικών Β.Σόιμπλε ο οποίος απευθυνόμενος στον Αλέξη Τσίπρα τον αποκάλεσε "ηλίθιο", χωρίς να τον κατονομάσει, θα μείνει αξέχαστο στις συζητήσεις των ηγετών για το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του 2016 στο Νταβός!

Όλα έγιναν κατά την διάρκεια της συζήτησης με τίτλο «Το μέλλον της Ευρώπης», όταν κάποια στιγμή πήρε τον λόγο ο "τσάρος" της γερμανικής Οικονομίας, θέλοντας να τονίσει την ανάγκη τήρησης των συμφωνίων στην ευρωζώνη.
«Οι συμφωνίες πρέπει να γίνονται σεβαστές και να τηρούνται! Αν θέλουμε να κάνουμε την Ευρώπη ισχυρή πρέπει να τηρήσουμε αυτά που έχουν συμφωνηθεί. Χρειαζόμαστε κοινή δημοσιονομική πολιτική στην Ευρώπη. Δεν θέλω να πω ότι χρειαζόμαστε ένα σχέδιο Μάρσαλ, αλλά κάτι σαν αυτό. Έχουμε συνθήκες, έχουμε κάνει συμφωνίες και πρέπει να γίνουν σεβαστές. Αν αυτό γίνει, μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο», είπε και τόνισε «είναι η εφαρμογή ηλίθιε»!
Αυτή η ατάκα του κυρίου Σόιμπλε παρά το ότι έκανε τον γύρο του κόσμου, πέρασε "στα ψηλά" για το Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο ξεκαθάρισε ότι «δεν υπάρχει θέμα με την αναφορά».
Δείτε την σκηνή μετά το 38ο λεπτό του βίντεο
Πως όμως αντέδρασε ο Αλέξης Τσίπρας στην… επίθεση Σόιμπλε
Ο Έλληνας πρωθυπουργός, όπως φαίνεται στο ΒΙΝΤΕΟ της συζήτησης, έσκυψε το κεφάλι, έβαλε τα χέρια του στο σαγόνι και "βυθίστηκε" για λίγο στις σκέψεις του.  Eνώ λίγο αργότερα σταύρωσε τα χέρια και τα πόδια σαν να ήταν σε άμυνα.
Ο κύριος Τσίπρας δεν είπε τίποτα για την επίμαχη φράση του κ.Σόιμπλε, αντιθέτως σχολίασε την δήλωση του γερμανού υπουργού με «το δωμάτιο γεμάτο δυναμίτη με ένα αναμμένο κερί».
 Για κάποιους που γνωρίζουν βασικά σημεία της «γλώσσας του σώματος», ο Έλληνας πρωθυπουργός έμοιαζε σε πολλές στιγμές να είναι σκεπτικός, προβληματισμένος και κάπως αμήχανος.
Στα "highlights" της συζήτησης ήταν και το…. σατανικό γέλιο της Διευθύντριας του Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ- η οποία παρακολουθούσε από το κοινό την συζήτηση-όταν ο κύριος Σόιμπλε εξομολογήθηκε δημόσια ότι ο ίδιος δεν ήθελε αρχικά την συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα! 
Το βλέμμα της σιδηράς κυρίας του Ταμείου τα λέει όλα για τις προθέσεις που σκοπεύει να δείξει στο μέλλον, όσον αφορά στο ασφαλιστικό, στις συντάξεις και στο χρέος!

Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2016

ΤΖΟΝ ΠΕΡΚΙΝΣ: Η Ελλάδα έπεσε θύμα οικονομικών εκτελεστών!

 ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ – ΒΟΜΒΑ  ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ, ΤΖΟΝ ΠΕΡΚΙΝΣ! 
 Τι λέει για τον Βαρουφάκη και το ΔΝΤ


Αποκαλύψεις φωτιά από τον Τζον Πέρκινς, γνωστό και ως οικονομικό δολοφόνο, ο οποίος ρίχνει φως σε όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, την Κύπρο και σε άλλες χώρες με οικονομικά προβλήματα.

Ο Αμερικανός αποκάλυψε πως ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, του είχε αποστείλει πρόσφατα ένα e-mail, με το οποίο τον συνεχάρη για το βιβλίο του, ενώ αποκάλυψε επίσης ότι του μετέφερε πως ότι αυτά που αναφέρονται στο βιβλίο σχετίζονται με τα όσα συνέβησαν στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα όσα είδε κατά τη θητεία του στη θέση του υπουργού Οικονομικών.
Στο βιβλίο του «Εξομολογήσεις ενός οικονομικού εκτελεστή», ο Πέρκινς αναφέρει ότι μεγάλες εταιρίες που δραστηριοποιούνται στην εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς επίσης η NSA, η Παγκόσμια Τράπεζα αλλά και ο ίδιος σε συνεργασία με διεφθαρμένους αξιωματούχους κυβερνήσεων τρίτων χωρών, εκμεταλλεύονταν οικονομικά τον πλούτο άλλων χωρών για να πλουτίσουν οι ΗΠΑ και να κτίσουν την οικονομική αυτοκρατορία που είναι σήμερα.
Η δουλειά του ως οικονομικού «δολοφόνου» ήταν απλή, όπως λέει ο ίδιος. Από το 1971-1980, υπό την κάλυψη του οικονομικού συμβούλου για μια ιδιωτική εταιρεία αμερικανικών συμφερόντων, μετέβαινε σε αναπτυσσόμενες χώρες που είχαν φυσικό πλούτο. Στη συνέχεια δωροδοκούσε αξιωματούχους και διευθετούσε για τις κυβερνήσεις υπέρογκα δάνεια, με αντάλλαγμα την αποκλειστική ανάθεση της εκμετάλλευσης του πετρελαίου και του φυσικού αερίου σε συγκεκριμένες εταιρείες υπό ευνοϊκούς όρους.
Ωστόσο, όπως δηλώνει ο Πέρκινς στην εφημερίδα «Σημερινή» της Κύπρου, τα χρήματα ουδέποτε κατέληγαν στη πλειοψηφία των πολιτών, αλλά στην τσέπη ορισμένων επιχειρηματιών, εκείνων που θα αναλάμβαναν τα διάφορα «αναπτυξιακά έργα» και τη δημιουργία των υποδομών για την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου, όπως εργοστάσια, δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια κ.ά.
Οι χώρες αδυνατούσαν να εξοφλήσουν τα δάνειά τους, βυθίζονταν στο χρέος και υποδουλώνονταν στις ΗΠΑ. Οι καταχρεωμένες χώρες κατέφευγαν σε πολιτικές λιτότητας, όπως αύξηση φορολογιών, απόλυση εργαζομένων και περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Ήταν ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή ότι η Ελλάδα έπεσε θύμα των «οικονομικών εκτελεστών», σημειώνει ο Τζον Πέρκινς.
Στο βιβλίο του, ο Πέρκινς αποκαλύπτει πώς διεθνείς οργανισμοί, όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα ισχυρίζονταν δημοσίως ότι «έσωζαν» χώρες και οικονομίες από τα οικονομικά προβλήματά τους, την ώρα που στην πραγματικότητα, έπαιζαν ένα παιχνίδι με τις κυβερνήσεις τους:
«Τους υπόσχονταν εντυπωσιακή ανάπτυξη, ολοκαίνουργια έργα υποδομών και ένα μέλλον οικονομικής ευημερίας. Με την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι θα έπαιρναν τεράστια δάνεια από τους οργανισμούς αυτούς. Αντί να επιτύχουν την τεράστια οικονομική ανάπτυξη και επιτυχία, οι χώρες αυτές έπεφταν θύμα ενός ισοπεδωτικού και μη βιώσιμου χρέους». Και εκεί παρενέβαιναν οι «οικονομικοί εκτελεστές». Φαινομενικά κανονικοί άνδρες, ταξίδευαν στις χώρες αυτές και επέβαλαν τις σκληρές πολιτικές λιτότητας που υπαγόρευε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα. Άνθρωποι σαν τον Πέρκινς ήταν εκπαιδευμένοι να «ξεζουμίζουν» κάθε σταγόνα πλούτου και πόρων από τις οικονομίες αυτές και συνεχίζουν να το κάνουν έως σήμερα.
Ο 70χρονος ισχυρίζεται επίσης πως ο πρώην Πρόεδρος του Εκουαδόρ Χάιμε Ρολντός και ο πρώην Πρόεδρος του Παναμά Ομάρ Τορίγιος Χερέρα, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε αεροπορικά δυστυχήματα, δολοφονήθηκαν από τα «τσακάλια», επειδή αρνήθηκαν να εισακούσουν στις υποδείξεις των ΗΠΑ, οι οποίες είχαν ως μεσολαβητή τον ίδιο τον Πέρκινς. «Κτίσαμε μια παγκόσμια αυτοκρατορία, αλλά και ένα οικονομικό σύστημα το οποίο αποδεικνύεται ως μια αποτυχία», δηλώνει τώρα ο 70χρονος. Επισημαίνει, επίσης, πως μέχρι σήμερα οι ΗΠΑ, αλλά και οικονομικές δυνάμεις, επιστρατεύουν οικονομικούς «δολοφόνους» για να υποτάσσουν μικρότερες χώρες.

_______________

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ