Εβδομάδα ή βδομάδα // Ουσιαστικό θηλυκού γένους. // είναι το χρονικό διάστημα των επτά συνεχόμενων ημερών (από την Κυριακή ως το Σάββατο), του οποίου η διαδοχική επανάληψη, ανεξάρτητα από το σύστημα των μηνών και των ετών, διαιρεί το χρόνο σε ίσες περιόδους.

...Weekend......ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΜΕΣΟ ΜΕ... ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΡΕΠΟΡΤΑΖ για Εναλλακτική Οικονομία • online

Οι περισσότεροι από εμάς δεν ζούμε τα όνειρά μας, επειδή ζούμε τους φόβους μας

Θέματα

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

ΖΗΤΑΝΕ ένα κομμάτι ψωμί για να μην πεθάνουν απ’ την πείνα. Μία μεγάλη, μία τεράστια ντροπή… // (Δεν συμβαίνει μόνο στην Αθήνα. Εξαπλώνεται παντού...



ΖΗΤΑΝΕ ένα κομμάτι ψωμί για να μην πεθάνουν απ’ την πείνα. Μία μεγάλη, μία τεράστια ντροπή… // (Δεν συμβαίνει μόνο στην Αθήνα. Εξαπλώνεται παντού... Όμως, ο επιχειρηματίας κύριος Λεμπιδάκης, δίνει 1.000.000 ευρώ για τα περιπολικά της αστυνομίας, | θ' ακολουθήσουν και άλλα εκατομμύρια για τα περιπολικά της δημοσιογραφίας, να κάνουν κι εκείνα "πολύ καλά τη δουλειά τους"...| προφανώς για να αισθάνεται πιο ασφαλής ο κύριος Σάλλας στον οποίο παρέδωσε την Παγκρήτια Συνεταιριστική Τράπεζα που έφτιαξαν με τον ιδρώτα και την περιουσία τους ο Κρητικοί. Τα αρπαχτικά έχουν πάντα την σιδερένια προστασία των μηχανισμών του άθλιου αστικού κράτους, και εκείνο πάλι χωρίς τα αρπαχτικά δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο κατασπαράσσουν το λαό... Έτσι συμβαίνει στην Ελλάδα, έτσι και σε κάθε χώρα με μικρότερη ή μεγαλύτερη ένταση...
 -Δ.Τζ.)
~~~~~~
Του ΠΟΛΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

ίναι πικρό να περπατάς στους δρόμους της Αθήνας, σήμερα. Είναι θλιβερό να προσπερνάς ανθρώπους που μονίμως σε κοιτάζουν με το χέρι απλωμένο. Που μονίμως η λέξη “σε παρακαλώ” βρίσκεται στα χείλη τους. Που μονίμως μια αγωνία είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους. Είναι δύσκολο να συνηθίσει κανείς τη νέα πραγματικότητα. Δεν συνηθίζεται. Η εικόνα αυτή μπορεί να γίνει ένα έργο τέχνης από κάποιον ταλαντούχο ζωγράφο. Αλλά όχι, δεν συνηθίζεται στην πράξη. Είναι ένα γεγονός που εξελίσσεται σαν η πιο βαθιά ρυτίδα του Ελληνισμού, που δεν θα σβήσει ποτέ .."
Τους βλέπεις παντού. Στους δρόμους. Στα πεζοδρόμια. Στις στροφές. Στις στάσεις των λεωφορείων. Έξω απ’ τις εκκλησίες. Στα τρένα. Στις καφετερίες. Στα παγκάκια. Στα πάρκα. Μέσα κι έξω απ’ το Μετρό. Έξω απ’ το σπίτι σου. Στα φανάρια. Χειμώνα-καλοκαίρι. Τους βλέπεις. Είναι Έλληνες. Είναι μετανάστες. Είναι νόμιμοι. Είναι παράνομοι. Μικροί και μεγάλοι. Είναι ο γείτονάς σου. Είναι ο συγγενής σου. Είναι ο άνθρωπος που καταστράφηκε με τούτη την οικονομική κρίση. Είσαι εσύ. Είμαι εγώ… 
- Άλλοι ζητάνε ένα κομμάτι ψωμί για να μην πεθάνουν απ’ την πείνα. Άλλοι ζητάνε ένα ευρώ για να αγοράσουν ναρκωτικά. 
- Άλλοι ζητάνε ένα ευρώ για να το δώσουν στο αφεντικό τους που παραμονεύει στη γωνία, γιατί αλλιώς δεν θα τους δώσει να φάνε το βράδυ. 
- Είναι κάποιες κοπέλες που γίνονται έρμαια των νταβατζήδων για να μην τις σκοτώσουν, αν μέχρι το βράδυ δεν φέρουν εκατό ευρώ… 
- Είναι το μικρό παιδάκι, που άντε να ‘ναι -το πολύ- 4 ετών, που χάνεται μέσα στα βαγόνια του τρένου με ένα μικρό ακορντεόν… 
- Υπάρχουν κι άλλοι που δεν ζητάνε. Υπάρχουν κάποιοι που πεινάνε αλλά δεν ζητάνε. Αυτοί που ντρέπονται να ζητήσουν. Αυτοί που απλώς ανακατεύουν τα σκουπίδια. Ειδικά τα βράδια, μόλις οι ένοικοι των διαμερισμάτων της μεγάλης κι απρόσωπης Αθήνας τοποθετήσουν τις σακούλες με τα σκουπίδια στα πεζοδρόμια… Τότε που κάποιοι άλλοι αμολιούνται στους δρόμους να προλάβουν ένα μισοφαγωμένο φρούτο, ένα αφάγωτο σάντουιτς, μια σάπια ντομάτα.
Ό,τι περίσσεψε, ό,τι πέταξε κάποιος άγνωστος στα σκουπίδια… 
Η Ελλάδα του 2017.
Η Ελλάδα του Πολιτισμού.
Η Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων.
Η Ελλάδα του Σεφέρη. Του Αισχύλου. Του Γκάτσου. Του Χατζιδάκι. 
Η Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων. 
Η Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων Ελλήνων της Διασποράς. 
Η Ελλάδα του Μίκη Θεοδωράκη. 
Η Ελλάδα, η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία…
Ώρες-ώρες απορώ πώς δεν απέκτησε φωνή ο Παρθενώνας. 
Απορώ πώς καταφέρνει να έχει το στόμα του κλειστό, την ώρα που παρακολουθεί από την Ακρόπολη τις τραγωδίες των σύγχρονων Ελλήνων…
Πώς δεν ούρλιαξε ακόμα να ακούσει η ανθρωπότητα…
> Είναι πικρό να περπατάς στους δρόμους της Αθήνας, σήμερα.
> Είναι θλιβερό να προσπερνάς ανθρώπους που μονίμως σε κοιτάζουν με το χέρι απλωμένο. Που μονίμως η λέξη “σε παρακαλώ” βρίσκεται στα χείλη τους.
Που μονίμως μια αγωνία είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους.
Είναι δύσκολο να συνηθίσει κανείς τη νέα πραγματικότητα. 
Δεν συνηθίζεται.
Η εικόνα αυτή μπορεί να γίνει ένα έργο τέχνης από κάποιον ταλαντούχο ζωγράφο. Αλλά όχι, δεν συνηθίζεται στην πράξη. Είναι ένα γεγονός που εξελίσσεται σαν η πιο βαθιά ρυτίδα του Ελληνισμού, που δεν θα σβήσει ποτέ…
Αυτή η ρυτίδα έγινε βαθύ ποτάμι όταν χθες το απόγευμα, λίγο πριν σουρουπώσει, ένας ογδοντάχρονος Έλληνας με γκρίζο καλοσιδερωμένο παντελόνι και καθαρό λευκό πουκάμισο, πλησίασε στο τραπέζι μας την ώρα που απολαμβάναμε ανέμελοι τον καφέ μας σε μια συνοικιακή καφετερία. Τον είδαμε από μακριά να κατηφορίζει με βήμα γοργό, με το κεφάλι σκυμμένο στο πάτωμα, να διασχίζει τα άδεια τραπέζια, να πλησιάζει, και με χαμηλή φωνή να μας λέει: «Σας παρακαλώ, η σύνταξή μου είναι τόσο μικρή, που δεν μου περισσεύουν χρήματα να φάω. Ούτε καν για το ενοίκιό μου. Σας ζητώ συγγνώμη που αναγκάζομαι να ζητήσω τη βοήθειά σας». Και καθώς ένας από τη συντροφιά μας του έδωσε ένα κέρμα, ο ηλικιωμένος κύριος έσφιξε τη μικρή βοήθεια στη χούφτα του, μας ψιθύρισε ένα “ευχαριστώ”, κι έφυγε βιαστικά, με το κεφάλι χαμηλωμένο ακόμα πιο πολύ και χάθηκε… Εκείνη την ώρα, δεν ένιωσα τίποτα άλλο παρά μιαν απέραντη ντροπή για την κοινωνία. Μια μεγάλη, μια τεράστια ντροπή…
Πηγή: /mignatiou 
~~~~~~~~~~~~
Σχόλια


Μπάμπης Δάτσιος Στην Ελλάδα Δημήτρη δεν γίνονται σεισμοί.
Προέρχονται από τις δονήσεις των οστών από τους προγόνους μας.



Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις · Απάντηση · 4 · 1 ώρα · Τροποποιήθηκε

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ